Conflict gevolg van Palestijnse politiek

De historicus Avi Shlaim doet het voorkomen alsof het Palestijns-Israëlische conflict vooral in stand gehouden zou worden door een verkeerde beeldvorming die door objectief historisch onderzoek zou kunnen worden rechtgezet (nrc.next, 15 mei).

Dat getuigt van zelfoverschatting. Het conflict wordt in stand gehouden door de weigering van Arabische zijde een verdeling te accepteren van het toenmalige Palestina in een deel met een Arabische meerderheid en een deel met een Joodse meerderheid. Dat gebeurde in 1948, toen de Arabische staten een vernietigingsoorlog tegen de jonge Joodse staat ontketenden, dat gebeurde opnieuw in 1967 en 1973, toen de Arabische staten Israël door middel van gemeenschappelijke offensieven van de aardbodem probeerden te vegen, en dat gebeurde voor het laatst in het jaar 2000 toen de Palestijnse leider Yasser Arafat een compromis weigerde te accepteren dat op de vrijwel alle punten aan het Palestijnse verlangen naar zelfbeschikking tegemoet kwam, zonder dat dit een bedreiging hoefde te vormen voor het voortbestaan van de joodse staat.

De uitzichtloze situatie waarin de Palestijnse bevolking zich nu bevindt, is vooral te wijten aan een volstrekt onverantwoordelijke Palestijnse politieke leiding, die de belangen van de eigen bevolking opoffert aan het twijfelachtige ideaal van een ‘judenrein’ Palestina,