Bronstige Plant in magisch duo met honingzoete Krauss

Pop Robert Plant & Alison Krauss. Gehoord: 14/5 HMH, Amsterdam.

Met de vorig jaar verschenen cd Raising Sand van bluegrass-zangeres Alison Krauss (36) en rockgod Robert Plant (59) leek een nieuw genre geboren; de manier waarop Led Zeppelin-zanger Plant en fiddle-speelster Krauss hier liedjes van anderen vertolkten, was subtiel en doorschijnend, begeleid door slechts aanzetten van arrangementen. De ongekende verfijning waarmee klassiekers uit de country, rock ‘n’ roll en folk werden omkleed, was bedacht door producer T-Bone Burnett die daarmee voor Plant deed wat producer Rick Rubin ooit deed voor Johnny Cash, en Daniel Lanois voor Bob Dylan: een bekende stem een nieuwe context geven.

De bronstige Plant (ook zanger van Led Zeppelin) wordt hier geplaatst naast de vloeibare honingstem van Krauss en het mooie is dat niemand de boventoon voert; ze zingen unisono, soms wisselend in eerste en tweede stem. Hij klinkt kleiner dan we van hem kennen, zij haalt uit. En zo was het ook woensdag in de uitverkochte Heineken Music Hall, Amsterdam. Begeleid door T-Bone Burnett op gitaar, en een uitgelezen viertal op banjo, fiddle, drum en staande bas, opende het optreden net als de cd, met het prachtige Rich Woman, met knorrende gitaarpartij van Burnett. Links Krauss, rechts Plant, en parallel lopen hun stemmen, zoekend, fluisterend als dolende geesten. Ze speelden Gone, Gone, Gone van The Everly Brothers, en Leave My Woman Alone (Ray Charles), Black Dog en, When The Levee Breaks (Led Zeppelin).

Krauss stond ingetogen te zingen, terwijl Plant, met blonde Drie Musketiers-coiffure, het niet kon laten af en toe op rock ‘n’ roll-wijze de microfoon onderuit te schoppen - waar hij dan verontschuldigend bij keek. Sommige liedjes werden gezongen door Krauss alleen, of door T-Bone Burnett. Op die momenten vervloog de magie.

Toch leek er en denkbeeldige lijn van voor naar achter over het podium te lopen, met Krauss – vrouw, Amerikaans, sereen – aan de ene kant, en Plant – man, Brits, flamboyant – aan de andere. Hoe ingespeeld en ze ook zijn, er was tussen hen een onoverbugbare afstand in zowel klank als persoonlijkheid. Dat is mooi en droevig tegelijk: twee in veel opzichten gelijk gestemde zielen die elkaar nooit werkelijk bereiken.