Joe York

Met berichten over natuurrampen in verre gebieden steekt ook weer de verwarring de kop op: is het Birma of Myanmar? En zeiden we vroeger niet ‘Burma’ in plaats van ‘Birma’? En wat is eigenlijk correct? En trouwens, sinds wanneer hebben we het over Sichuan? Was het niet eerst Sezuan?

Eens in de zoveel tijd veranderen verre plekken van naam, en dat ligt niet aan de mensen op de verre plekken, dat ligt aan onszelf. ‘Peking’ was vroeger ‘Pepin’, en nu is het eigenlijk alweer een hele tijd ‘Beijing’. Waarschijnlijk benadert dat de Chinese uitspraak beter. Waarom dat belangrijk is, is onduidelijk. Waarschijnlijk horen Chinezen hun eigen uitspraak überhaupt niet terug in de onze, en dan nog: de rest van de zin is in het Nederlands, dus hebben ze er nog niets aan.

Nee, het min of meer correct uitspreken van buitenlandse plaatsnamen heeft iets te maken met laten zien dat je betrokken bent. Een ‘wereldburger’ (wanneer gaat McDonalds dat woord nou eens gebruiken? Of is dat allang gebeurd?). Mensen die Beijing zeggen, suggereren dat ze meer van China weten dan mensen die nog bij ‘Peking’ zijn blijven hangen.

Het gekke is dat deze betrokkenheidsregel alleen geldt voor verre oorden. Stel dat iemand ineens in plaats van ‘Parijs’ zou zeggen: ‘Paris’. Dat zouden we toch een ongelooflijke aansteller vinden.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor mensen die Amerikaanse steden te goed uitspreken (‘Ik deed een show in El Ee’, ‘We hadden een tussenstop in Sie-eddel’). Het is trouwens wel een dunne scheidslijn, want té Nederlands is ook niet goed: je moet wel Noe York zeggen, Joe York kan echt niet meer.

Mensen die Barcelona uitspreken als Barthelona zijn natuurlijk niet serieus te nemen, hetzelfde geldt voor Ibitha in plaats van Ibietsa (rijmend op pizza).

Nee, alleen heel verre oorden komen in aanmerking voor semi-correct uitspreken. Als een plek te gewoon is geworden, dan mag er weer gewoon Nederlands verhaspeld worden.