Last van tenenschaamte, zoals de meeste normale mensen

Elke zomer is daar opnieuw de confrontatie met de eigen tenen. Andere lichaamsdelen – hoofd, handen, nek – zie je het hele jaar, dus dat went. Weer andere – buik, bil – blijven altijd bedekt. Maar de teen is daar ineens, in de zomer: bleek, vaal, rubberachtig. En daar moet je dan iets mee.

Ik had lange tijd last van tenenschaamte, zoals de meeste normale mensen. Als kind doorloop je allerlei fases – een fase waarbij je alles in je mond stopt (ook je tenen, trouwens), een fase waarbij je alles in je kont stopt, een fase waarbij je alles uit je kont in je mond wil stoppen (ja, vies, maar ik kan er ook niets aan doen dat kinderen die fases doorlopen) – en je doorloopt de fase van tenenschaamte. Die fase duurt van je negende tot en met je vijfentwintigste en begint op het moment dat je eens goed naar je bruine lederen Scapino-sandaaltjes kijkt en ineens ziet wat voor wanstaltige worstjes daaruit steken.

Maar er komt een omslag. Bijvoorbeeld als een schoenenwinkeljuffrouw zegt: ‘Wat heb jij een elegante voeten.’ Of als je ergens leest dat jouw freaky tenenafwijking, zoals een grote teen die heel ver van de andere teentjes af staat, een van de zeven schoonheden is. (Dit heb ik dus, en ik wil er verder niet over opscheppen, maar het is echt een van de zeven schoonheden. Nou ja, het werd ooit beschouwd als teken van schoonheid. In het oude Egypte, zo’n beetje ten tijde van Toetanchamon.)

Met dat besef breekt een nieuw tijdperk los. Sandalen, slippers, pumps met zo’n gat in de voorkant waar de grote teen obsceen doorheen steekt; het kan je niet gek genoeg zijn. Je toont je tenen aan de wereld, en niemand wijst ze na of lacht ze uit. Sterker nog: jouw tenen blijken een stuk prettiger te ogen dan de tenen van vele anderen.

Zelf geniet ik nu al acht jaar van mijn tenenzelfliefde. Ik heb nooit meer warme voeten. Maar ik vermoed dat mijn liefde nu is doorgeslagen. Een nieuwe fase is aangebroken, met de zomer van 2008; ik heb te veel vertrouwen gekregen in mijn eigen tenen. Na een lange periode van verzet loop ik namelijk sinds kort op Birkenstocks. En als ik zo omlaag kijk, besef ik dat er dingen zijn waar zelfs een stel prima tenen niet mee kan wegkomen.

Lees alle columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf