Eten moet je toch

Eenzaamheid onder ouderen is een probleem.

Janne de Ruyter (27) bedacht voor het Rode Kruis daarom ‘2 aan tafel’, waarbij een jongere met een oudere kookt en eet.

Als mevrouw Kabalt (86) zit, dan zit ze ook echt. Middenin de kamer staat haar troon, een oranjerode stoel die elektrisch voorover wipt als zij wil opstaan. „Anders kom ik er niet uit”, zegt ze. Vanuit de stoel kijkt zij de kamer in. In de hoek links staat een kooi met een parkiet, die Piet heet. In de andere hoek staat een tv, met daarop kabouters. Er hangen ook kabouters aan het plafond, op een schommel. Mevrouw Kabalt kijkt door het raam naar buiten, waar zij zelf steeds minder te vinden is. De hele week is ze nog niet buiten geweest, zegt zij deze vrijdagmiddag. Haar armen rusten op een bureau, met daarop drie apparaten binnen handbereik, die op telefoons lijken. Eén is dat ook echt, de andere twee zijn zoemers, bedoeld om de voordeuren van het wooncomplex en haar appartement te openen zodra de bel gaat.

De bel gaat. Mevrouw Kabalt drukt op zoemer één, dan op nummer twee. Ze houdt hem lang vast – ze hoort de voetstappen niet. „Ik ben binnen, hoor”, zegt een jonge vrouw opgewekt. „Wat heb je voor lekkers bij je?” vraagt mevrouw Kabalt. „Ik heb niets. Lekker weer, hè.” zegt ze. Uit haar tas pakt ze een koksmes, omzwachteld met een theedoek. „Fijn om de groenten mee te snijden.”

De jonge vrouw is Janne de Ruyter (27). Zij komt iedere maand bij mevrouw Kabalt op bezoek om met haar boodschappen te doen, te koken en te dineren in het kader van een vrijwilligersproject van het Amsterdamse Rode Kruis: ‘2 aan tafel’. De Ruyter, student gezondheidswetenschappen aan de Vrije Universiteit, heeft het concept vorig jaar zelf bedacht toen een kennis van het Rode Kruis vroeg of zij nog ideeën had voor een vrijwilligersproject met ouderen. Het leek haar een goed idee om jongeren en ouderen samen iets te laten doen. „Koken vind ik leuk, en eten moet je toch”, zegt De Ruyter.

Het Rode Kruis Amsterdam was enthousiast. Eenzaamheid onder ouderen is een probleem in de hoofdstad, zegt het Rode Kruis. ‘2 aan tafel’ zou een goede manier zijn om jongeren en ouderen een gelegenheid tot contact te geven Juni vorig jaar ging een proeffase van tien maanden van start. Dat beviel goed en dus gaat ‘2 aan tafel’ morgen van start, met een openingsfeest in Amsterdam.

De bedenker van ‘2 aan tafel’, De Ruyter, en mevrouw Kabalt hebben intussen al boodschappen gedaan. Tongfilet, gebakken aardappels en salade staan op het menu. De Ruyter staat in de keuken, een aantal meters achter de stoel waar mevrouw Kabalt weer in zit. Ze snijdt de radijsjes, champignons en komkommers. „Janne, is dit genoeg?” vraagt ze. „Ja, heel goed”, klinkt vanuit de keuken.

Mevrouw Kabalt weet niet waarom het Rode Kruis haar heeft gevraagd mee te doen met ‘2 aan tafel’. Ja, vorig jaar was ze vijf dagen mee gegaan op een excursie. „Sla me dood waarheen.” Zij vond het wel een leuk idee, ‘2 aan tafel’. Ze zit hier ook maar te zitten. Maar eenzaam is ze niet, zegt ze. Eén of twee keer in de week komt een buurvrouw langs. „Kwekken we even.” Boven heeft ze ook „nog twee” met wie ze contact heeft. En een van haar zoons belt regelmatig. „Ik voel me niet zielig, hoor”, zegt mevrouw Kabalt. De Ruyter vindt ze een lieverd. „Het klikt”, zegt ze. „Anders had ik het ook niet gedaan, hoor.”

Het eten is klaar. De Ruyter zet twee geurende borden neer en schuift aan. „Dat heb je weer keurig gebakken hé”, zegt mevrouw Kabalt. „Ja, het is goed gelukt.” „Nou meis, eet-ze, hoor”, zegt mevrouw Kabalt. Ze neemt een hap. „Wat een boel aardappels.”

Meer weten? Bezoek de site van het project: 2aantafel.nl