Babyboomers sterven alleen

Theater De eenzame weg van Arthur Schnitzler, door de Theatercompagnie. Gezien 9 mei Compagnietheater Amsterdam. T/m 7 juni. Inl: 020-5205320, www.theatercompagnie.nl

Terwijl de kranten vol staan met herdenkingsartikelen over de revolutie van 1968, maakt regisseur Theu Boermans met De eenzame weg een toneelstuk over wat er inmiddels thuis is gebeurd bij de babyboomers. Zelf aan de macht gekomen na collectieve vadermoord, zien ze nu hoe ze hun eigen kinderen hebben verwaarloosd. De vrijgevochtenen blijven na hun ‘zelfontplooiing’ alleen achter.

In De eenzame weg beschrijft de Weense schrijver Arthur Schnitzler (1862-1931) een groepje oudere kunstenaars die de rekening van hun leven opmaken. De kunst en hun eeuwige jeugd is verdampt, en nu zien ze wat ze hebben laten liggen. Zeker sinds zijn Hamlet uit 1997 heeft Boermans (1950) een hele reeks ensceneringen van klassiekers gemaakt waarin hij de botsing der generaties centraal zette. En al die stukken zijn tamelijk vernietigend voor zijn eigen generatie, die haar kinderen stuurloos heeft gemaakt. In dit geval pleegt het ene kind zelfmoord, het andere gaat in het leger.

De eenzame weg uit de titel is in deze voorstelling een door Bernhard Hammer ontworpen skatebaan van zwartgeverfd multiplex die vanuit de nok dwars door het theater golft, met het publiek aan weerzijden. Het biedt een somber beeld, dat de personages als vanzelf een beetje uit de werkelijkheid tilt; alsof ze elkaar treffen in een grimmig niemandsland. Op het eind loopt een deel van de baan vol zeepsop, waarin de dochter zich verdrinkt.

Boermans heeft geen grote ingrepen nodig om van de 104 jaar oude tekst een modern babyboomersdrama te maken. Met kleine moderniseringen in de vertaling van Tom Kleijn, met hedendaagse kleding, en met muziek van Bob Dylan – bard der babyboomers – word je als vanzelf op dat spoor gezet. Wederom laat Boermans de tekst het werk doen. Hij concentreert zich op het zo helder mogelijk brengen van Schnitzlers dialogen. Zijn vaste spelers heeft hij aangevuld met de Vlaming Gene Bervoets en de jonge speler Benja Bruijning. Allen brengt hij tot een hoog spelniveau.

Het gaat niet alleen over babyboomers. De angst niet bewust genoeg te leven en eenzaam te sterven, gaat niet alleen hun aan. Schnitzler en Boermans schetsen een zwart beeld, maar eindigen met een sprankje hoop. De enige van de kunstenaars die voor een bourgeois bestaan heeft gekozen, wordt beloond met liefde van zijn zoon. Goed, hij verliest zijn vrouw en zijn dochter, en zijn gezin valt uiteen. Maar hij heeft haar gekend, de duurzame liefde.