Schofthoogte redt vriend niet

De rechter oordeelt niet alleen over mensen, maar soms ook over honden. Als Diamond een pitbull is, dan volgt het spuitje.

Tweede en laatste deel.

Diamond is aan de beurt. De hele middag houdt de politierechter in Den Haag hondenzittingen. Hiervoor is Xeno tot de spuit veroordeeld. Diamond is sinds 19 december 2000 het maatje, nee de beste vriend, de levensgezel van Abdu, 30 jaar. Abdu, breedgeschouderd, motorjack, huilt al voor hij is gaan zitten. Zijn moeder en een vriend zitten in de zaal. Het enige wat vandaag moet worden vastgesteld is of Diamond een pitbullterriër is of niet. Pitbulls vallen onder de regeling agressieve dieren en zijn verboden in Nederland. Abdu kocht Diamond in België. Hij lag daar, zegt hij, zo ziek en zielig, hij was mishandeld. Hij mág niet eens een hond van zijn geloof, hij is moslim, maar Diamond hoorde bij hem en hij bij Diamond. En, dat spreekt voor zich, Diamond is géén pitbull.

Hoe moeilijk kun je praten over het ras van een hond. Héél lang, zo blijkt. Want als iets niet mag, dan wordt het voor sommige mensen een sport om ervoor te zorgen dat ze iets fokken dat nèt wel mag, of net niet niet. Een beetje bulldogbloed erbij, een snufje van een terriër, beetje kruisen met een American Staffordshire terriër en je krijgt een hond die voor niemand meer thuis is te brengen.

Drie deskundigen hebben de hond onderzocht en een rapport geschreven. De eerste vindt het een overduidelijk exemplaar van het pitbullsoort. Op de 38 criteria waaraan een pitbull moet voldoen, scoort Diamond volgens hem 38 punten. „Misschien wel 39.” De tweede herkent 34 kenmerken, en de laatste ziet maar 24 treffers. Wat nu? Eén voor één worden de hondenschouwers de zaal binnen geroepen als getuige-deskundige. Twee van de drie komen, veiligheidshalve, uit een beveiligde ruimte achterin de rechtszaal.

De eerste is deskundige Kuipers van de Algemene Inspectie Dienst. Kuipers controleert dagelijks in beslag genomen pitbulls. Hij is niet zo’n prater en wat hij zegt, doet hij binnensmonds. Of hij zeker weet dat de schofthoogte van de hond 50 centimeter is, want een andere deskundige had 59 centimeter gemeten. Dat is nogal een verschil. Tsja, mompelt Kuipers, je werkt natuurlijk met levend materiaal, het kan een centimetertje schelen, maar wat honden meten betreft kan hij bouwen op een stukje ervaring. Dus.

Deskundige Fakkel kan met honden én mensen praten. Hij is professioneel hondenschouwer van het ministerie van Landbouw. Dat van die schofthoogte, daar wil hij wel wat over zeggen. Hij begint er niet eens aan, aan meten. Volgens de officiële criteria is een hond hoger dan 52 centimeter geen pitbull. Dus zijn de fokkers de honden hoger gaan fokken. Hij trapt er niet meer in. De Hoge Raad heeft bovendien geoordeeld dat een hond niet aan alle criteria hoeft te voldoen om toch een pitbull te zijn.

In Fakkels rapport staat dat Diamond groot, krachtig en atletisch is. Typische pitbull-kenmerken. Maar de derde deskundige schreef dat de hond gewoon dik en zwaar was, lomp zeg maar. Dus u vindt, vraagt de rechter vriendelijk, Diamond niet lomp? Nee, geenszins. Wilt u misschien een foto van hem zien? Nee hoor, zegt Fakkel, dat hoeft niet. Ik ken hem, zegt hij. Zo’n grote hond, met die vlekverdeling, dat zie je niet vaak. Een fraai exemplaar. Abdu knikt.

Deskundige Van Ginneken komt door de gewone deur binnen. Hij heeft de contra-expertise gedaan op verzoek van de advocaat van Abdu. Niet geheel toevallig is Van Ginneken ook oprichter van de Pitbullclub Nederland, na het verbod omgedoopt tot het Bulldogsyndicaat en hij is actief lid van ARFE, een organisatie die honden zonder officieel keurmerk registreert. Maar dat betekent niet dat hij geen onafhankelijk oordeel kan vellen over Diamond, zegt hij. Die hond is zo groot en lomp, dat er wel twee pitbulls in kunnen. Als zo’n joekel al zou willen vechten, dan zou zijn eigen volume hem in de weg zitten. Dat is zijn mening.

De officier van justitie kan niet om Van Ginnekens dubbele pet heen. Dat lijkt niet helemaal eerlijk, want Van Ginneken is deze middag bij meer hondenzaken als deskundige opgetrommeld. En ook hij moet soms concluderen, „met pijn in z’n hart” dat wel, dat er af en toe een échte pitbull tussen zit. Niet dat zijn rapport dan wordt ingebracht door de advocaten, dat doen ze alleen als hij een niet-pitbullverklaring geeft. De officier is niet onder de indruk van de brieven van de huisarts en de werkgever van Abdu, die allebei zeggen dat Abdu kapot is sinds zijn hond in beslag is genomen. De rechter wel, zo lijkt het. Of hij moet moed verzamelen. Hij loopt even weg en komt terug met een besluit. Ook Diamond moet dood.