Peaches en haar Russische mensenhaar

Ik had nooit zoveel met microkredieten. Kleine leningen om kleine bedrijfjes op te starten, interessant voor de Derde Wereld, niet echt relevant voor de rijkste economie ter wereld. Totdat ik van Grameen America hoorde. Dat is de New Yorkse vestiging van Grameen Bank, de organisatie die microkredieten groot maakte – en er, samen met oprichter

cvr_microkrediet_5790low.jpg
Ik had nooit zoveel met microkredieten. Kleine leningen om kleine bedrijfjes op te starten, interessant voor de Derde Wereld, niet echt relevant voor de rijkste economie ter wereld.

Totdat ik van Grameen America hoorde. Dat is de New Yorkse vestiging van Grameen Bank, de organisatie die microkredieten groot maakte - en er, samen met oprichter Muhammad Yunus, de Nobelprijs voor de Vrede mee won.

Yunus vindt de Amerikaanse markt rijp voor zijn microleningen. Hij zegt: 28 miljoen Amerikanen (bijna een tiende van het totaal, kinderen meegerekend) heeft geen bankrekening - de unbanked - en nog eens 45 miljoen hebben wel een rekening maar kunnen geen lening krijgen - de underbanked. En de kredietcrisis laat zien dat het systeem rot is. (Lees hier het stuk van de voorpagina, en hier het achtergrondverhaal.)

Image032.jpgToevallig kwam ik erachter dat de Bengaal Yunus in New York zou zijn, en zou spreken op een bescheiden universiteit diep in The Bronx. Na afloop van zijn onsamenhangende toespraak zou hij naar de ‘green room‘ komen, om even bij te komen en te praten met enkele hoogleraren. Niet ontoevallig werd Yunus omgeven door mijn collega’s uit Bangladesh: correspondenten in New York die allemaal over Yunus’ zegetocht in Amerika wilden schrijven. Na een beetje duwen en trekken - sterke jongens, die Bengalen - wist ik me voor te stellen. Yunus legde zalvend zijn hand op mijn rug en leidde me naar een stoel. Zeg het maar.

Na het gesprek ging ik op zoek naar iemand die al zaken had gedaan met Yunus. Al een lening had. Werkte het eigenlijk wel in de praktijk? De organisatie zelf wilde niet helpen, de dames (mannen krijgen geen lening, we betalen blijkbaar slechter terug) met een lening moesten anoniem blijven. Later publiceerde The New York Times dit stuk, inclusief de dames. Zij wel.

cvr_microkrediet_5707low.jpgOndertussen had ik Egypt Lawson gevonden, een 38-jarige New Yorkse die zonder het door te hebben Yunus’ proefkonijn was geweest. Hij wilde de leenmarkt verkennen, gaf al een paar jaar geleden leningen uit. Zij kreeg een paar duizend dollar, kon mensenhaar aanschaffen en zo haar pruikenbedrijfje beginnen.

Egypt, die liever Peaches genoemd wilde worden, liet trots haar showroom zien. Het was een hokje van twee bij vijf meter, met maar één raam, op de zevende verdieping van een kantoorgebouw waar van alles bij elkaar zit en iedereen kantoorruimte kan huren. Het gedeelde toilet is op de gang.

Peaches bestelde telefonisch een kop koffie voor mij en een croissant voor zichzelf bij de deli aan de overkant van de straat. Het eten werd nog geen minuut later bezorgd door een zwetende Mexicaanse jongen. Ik vroeg me af: zou hij ook baat hebben bij zo’n lening? Wat voor bedrijf zou hij met dat geld proberen op te zetten?

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/E-W6y0HzFWk" height="355" width="425" /]