Hulp en straf (2)

Volgens Ernst Fehr is de mens de enige soort die samenwerkt in grote groepsverbanden. Is dit wel juist? Mensen zijn juist erg op zichzelf gericht. Het gaat bij de mens om het eigenbelang, het individu (en familie en kennissen), maar niet om de anderen. Samenwerking vind je juist bij groepsdieren. Die zullen nooit eigen voordeel halen ten koste van de groep. Dit kunnen ze ook niet, want ze hebben geen ego. Toch blijkt dat de mens diep van binnen ook een wij-gevoel kent. Dit is vooral bij vrouwen meer ontwikkeld. Samenwerking, altruïsme, onbaatzuchtigheid, verbondenheid zijn vrouwelijke principes. Deze en andere vrouwelijke principes worden in het algemeen ontkend, onderdrukt en ondergewaardeerd, vooral door mannen (omdat dit niet stoer is). Zodra wij mensen het aandurven vrouwelijke principes in onszelf toe te laten, dan ontstaat er vanzelf een wij-gevoel en worden de dominante mannelijke principes zoals competitie en egoïsme een stuk minder. In de natuur zijn mannelijke en vrouwelijke principes in evenwicht. Het gaat in de natuur niet alleen om the survival of the fittest (man), maar voornamelijk om opoffering en samenwerking (vrouw).