Warmste noten uit de geschiedenis van de saxofoon

cd klassiek

Amstel Quartet: Amstel Peijl *****

Het Amstel Quartet bouwt op het eigen label gestaag verder aan een oeuvre van authentieke composities en gelegenheidsarrangementen. Die laatste categorie biedt vaak een wat gemakkelijke oplossing voor gebrek aan origineel repertoire, dat voor vier saxofoons nou eenmaal niet voor het oprapen ligt.

Maar het gebalanceerde arrangement dat Wijnand van Klaveren maakte van de Suite uit Fauré’s Pelléas et Mélisande, op. 80, ontstijgt dat vooroordeel met groot gemak. De noten die de saxofonisten van het Amstel Quartet spelen, behoren bovendien tot de warmste en meest verzorgde uit de geschiedenis van het instrument. Je vergeet absoluut dat je met een arrangement te maken hebt. Ook in ‘oorspronkelijk’ werk excelleren de musici: Glazoenovs licht melancholische, soms grillige Saxofoonkwartet uit 1932 bijvoorbeeld. Hier klinken vier musici die het tot in de kleinste details van vibrato, toonaanzet en timing met elkaar eens zijn.

Het minimalistische Saxophone Quartet (1995) van Philip Glass wordt weliswaar even verzorgd gespeeld, maar op eigentijds gebied horen we nu graag eens iets gewaagders dan Glass’ goed verkopende zelfherhaling. Dan nog liever een goedgemaakt arrangement.