Stil zijn

Emile de Jong (14 jaar) vertelt over dodenherdenking.

„Op dodenherdenking was ik met twee vrienden, Niels en Kassim. Ik heb alle elektrische zooi uitgezet en we zijn gewoon stil geweest. Wat we daarvoor deden? Ik was met Niels beats aan het maken op de computer en Kassim zat achter de Playstation. Kassim had de bus gemist dus die bleef slapen. Op het klokje van de computer zagen we dat het acht uur was. Mijn moeder belde van tevoren dat we stil moesten zijn. Mijn vader was haar ophalen. Zij hebben de auto aan de kant gezet. Stil zijn. Normaal zijn we dat nooit. Maar dit doen we elk jaar. Iedereen kan best twee minuten zijn mond houden. Het is goed als je erbij stilstaat dat er oorlog was, mensen in concentratiekampen zijn gepleurd en zijn overleden. Want er is best kans dat er een Derde Wereldoorlog uitbreekt. En dan zijn we allemaal de dupe, toch? Of ik bang ben dat er oorlog zou kunnen uitbreken? Dat weet ik niet. Het doet me nog niet zo veel, misschien als-ie komt maar daar kan ik nou nog niks over zeggen. Denk wel dat-ie komt, want er is zoveel. Het milieu en landen die ruzie maken. Kijk, ik ben nog een kind en als kind moet je je bezighouden met de leuke dingen. Laat de VN en de G8 zich daar maar zorgen over maken. Mijn moeder vroeg toen ze thuiskwam na Dodenherdenking als eerste: ‘En zijn jullie stil geweest?’ Natuurlijk waren we dat.”