Russische honger naar invloedsgebieden blijft

Kijkend naar het hedendaagse Rusland, valt het op dat één van de hoofddoelstellingen van de regering is om een zogenaamd `liberaal Russisch imperium` te scheppen, waaronder de meeste aan Rusland grenzende voormalige Sovjetrepublieken moeten vallen.

De Russische regering haalt nadrukkelijk banden aan met de separatisten in Abchazië en Zuid-Ossetië, waarmee zij het gezag van de Georgische regering in beide regio`s nog verder uitholt. In Abchazië hebben de separatisten met behulp van Rusland het gebied etnisch gezuiverd, waardoor meer dan drieduizend Georgiërs en mensen van andere etnische afkomst hun huizen en bezittingen achter zich hebben moeten laten.

Een oud-Georgische uitdrukking zegt: `de trek komt tijdens het eten`. Het lijkt er nu op dat Rusland eerst de afvallige regio`s van Georgië verschalkt, waarna de rest van het land aan de beurt komt en vervolgens Oekraïne.

Wie denkt dat de Russische honger naar invloedsgebieden uiteindelijk zal stillen, vergist zich. Als beide staten zich weer onder de Russische laars bevinden, is de kans groot dat de landen van Oost-Europa weer in het vizier komen en op termijn misschien zelfs de staten van West-Europa. Het alsmaar groter wordende economische belang van de Russische energiebronnen kan dit mogelijk maken.

Het is dus in het Europese eigenbelang om het kandidaat-lidmaatschap van de NAVO van Georgië en Oekraïne te steunen in plaats van af te wijzen, zoals voormalig EU-commissaris Frits Bolkestein voorstelt (Opiniepagina, 16 april). Beide landen vormen namelijk de eerste linie in het front tegen de oprukkende politieke en economische invloed van Rusland. Enkel door hun lidmaatschap kunnen Oekraïne en Georgië hun conflicten met Rusland op blijvende en vreedzame wijze beslechten, waarmee tegelijkertijd aan de groeiende invloed van het Kremlin buiten de eigen landgrenzen paal en perk wordt gesteld.