Obama is de lachende derde, niet McCain

Clintons weigering op te geven zou Republikein John McCain in de kaart spelen.

Ik geloof er niets van. Media hebben geen tijd voor hem.

Bill kijkt grimmig, Chelsea lijkt in tranen uit te barsten, maar Hillary is onveranderlijk strijdlustig na de toch alleszins teleurstellende resultaten van de voorverkiezingen in Indiana en North Carolina, eerder deze week. „We gaan door, all the way to the White House.” Zo langzamerhand vraag je je af wat deze vrouw bezielt. Iedereen weet dat er nog maar zes van de vijftig staten te gaan zijn, en ze de komende maand meer dan 70 procent van de stemmen in de wacht moet slepen om nog een kans te maken.

Het is mogelijk dat Hillary de komende dagen tot bezinning komt. Adviseurs zullen erop wijzen dat er geen geld meer binnenkomt, dat de ene na de andere supergedelegeerde overstapt naar het kamp van haar Democratische rivaal Barack Obama en dat het tijd wordt dat ze haar strijd opgeeft. Maar dat zijn geen nieuwe geluiden. Al twee maanden is bekend dat Hillary’s achterstand in stemmen en gedelegeerden eigenlijk niet meer in te lopen is. Er wordt beweerd dat ze de partij schade berokkent en het vuile werk voor de Republikeinse presidentskandidaat John McCain opknapt door Obama af te breken.

Maar klopt dat eigenlijk wel? Was Hillary vroeg opgestapt, dan zou de Democratische partij nu niet bruisen van de energie. Het campagneteam zou tot de conventie in augustus op een laag pitje hebben doorgesudderd, maar dankzij haar bleef de partij gemobiliseerd. Alleen al in de staat Pennsylvania hebben de vrijwilligers van Clinton en Obama meer dan 300.000 nieuwe kiezers geregistreerd. Dat zijn kiezers die nu ook in november kunnen aantreden tegen McCain.

Omdat er werd doorgevochten, moesten beide campagneteams blijven collecteren. Obama heeft mede daardoor de meest gelikte fondsenwervingoperatie in de Amerikaanse politiek ooit kunnen opbouwen. Voor het eerst in tijden halen de Democraten veel meer op dan de Republikeinen.

Bij de tegenpartij is het intussen al maanden komkommertijd. Daar was de rechts-christelijke kandidaat Mike Huckabee wel zo ‘fatsoenlijk’ om uiteindelijk plaats te maken voor McCain toen iedereen vond dat de strijd voorbij was. Met als gevolg dat de Republikeinen in de staten waar nog voorrondes moesten worden gehouden nauwelijks nieuwe kiezers hebben geregistreerd, en er ook weinig geld meer werd opgehaald. En presidentskandidaat McCain zelf is niet interessant voor de media zolang er bij de Democraten nog wordt gevochten.

Dankzij Clintons aanvallen blijft Obama wel voortdurend in de picture, waardoor we hem en zijn standpunten nu een stuk beter kennen. Als Hillary roept dat ze Iran desnoods ‘van de kaart zal vegen’, kan Obama duidelijk maken dat hij juist af wil van de cowboydiplomatie die Amerika zo heeft beschadigd. En als Clinton zich bij McCain aansluit en pleit voor het opschorten van de benzinebelasting – tot de verkiezingen! – kan Obama zich profileren als de kandidaat van het gezonde verstand, die de economische problemen te serieus neemt om voor goedkope campagnetrucs te vallen.

Zelfs de schandaaltjes die Clinton aanwakkerde, gaven Obama de gelegenheid zich gunstig te profileren. Hij greep de aanvallen op zijn dominee aan om een genuanceerde discussie te beginnen over Amerika’s grootste probleem: de tegenstellingen tussen blank en zwart. Toen dominee Jeremiah Wright onlangs opnieuw rabiate uitspraken lanceerde, sneed Obama zich kort en kernachtig van hem los. Keer op keer bewees hij zich goed uit netelige situaties te kunnen redden, en ontkrachtte daarmee een van Clintons laatste argumenten – dat hij te weinig ervaring heeft, dat je maar nooit weet of de man crisisbestendig is als ’s nachts in het Witte Huis de rode telefoon rinkelt.

Dankzij Clinton is McCain flink wat gras voor de voeten weggemaaid. Dominee Wright is nu oud nieuws, en als McCain hem er straks toch weer bij wil slepen, reken maar dat Obama dan hard terugslaat met de blanke, antisemitische, anti-katholieke en anti-homo-dominees van wie McCain zich nog niet heeft gedistantieerd. Mede dankzij Clinton wacht McCain straks een ijzersterke kandidaat, en is de kans groot dat Amerikanen voor het eerst een kleurling als president krijgen. Als ik Obama was, zou ik Hillary dankbaar zijn.

Max Westerman was correspondent in de VS voor RTL Nieuws van 1991 tot en met 2006, en schreef over zijn ervaringen het boek ‘In Alle Staten’ (Nieuw Amsterdam, 2007).