Impakt Festival barst van originele kunst

Festival Impakt Festival. T/m 11/5 in Utrecht, theater Kikker en filmtheater ’t Hoogt. www.impakt.nl

Kunst met een stekker, zo noemt Arjon Dunnewind het Utrechtse Impakt Festival voor multimedia nog steeds. Maar intussen is er sinds 1988 wel iets veranderd. Het festival groeide, Dunnewind werd van medewerker directeur, er kwam een nadruk op nieuwe media en de uitgebreide filmretrospectieven zijn verdwenen.

Belangrijk op Impakt, dat woensdag begon en tot en met zondag duurt, zijn nieuwe namen en nieuw werk, zegt Dunnewind. Geen Jamie Lidell dus dit jaar, maar de relatief onbekende one-man-band Rubber O Cement en technoduo Eats Tapes. Zij moeten deze negentiende editie publiek trekken. Impakt wil zich zo onderscheiden van het Holland Festival dat zich „meer op het establishment richt”.

Toch is er in Utrecht wel degelijk werk te zien van meer gevestigde makers. Zo staat morgenavond de videokunst van de Rus Victor Alimpiev (1973) centraal. Op uitnodiging van Impakt werkte hij de afgelopen maanden in Utrecht aan een nieuw videowerk, dat op het festival in première gaat. Whose is this Exhalation is strak geregisseerd, en indrukwekkend in zijn schijnbare eenvoud. Alimpiev laat een klein koortje zingen, in zacht licht tegen een witte achtergrond. Vervolgens valt steeds een van de zangers met een schok stil. De rest van de groep verstomt, om na een korte stilte weer aan te heffen. Het resultaat is een vreemde, onwerkelijke serie stille solo’s.

Waardevol is dat er diezelfde avond nog meer van Alimpiev te zien is. Zo krijgen terugkerende elementen in zijn werk extra lading. Want ook in video’s als Sweet Nightingale gaat het om het gedrag van een groep mensen, theatrale bewegingen en ritmiek. Een van de hoogtepunten in zijn oeuvre is de video Summer Lightnings waarin een doodstil schoolklasje met jonge kinderen vanuit het niets, plots ritmisch op de tafels begint te roffelen, steeds harder, als een zomerse stortbui.

De opening van het festival maakte een tegendraadse houding waar. Het programma barst van de originele, soms obscure muziek en opmerkelijke videoinstallaties die je onmogelijk allemaal op het web terugvindt. Zoals de aandoenlijk mini-documentaire Crazy Girls van Jesper Nordahl waarin drie tienjarige Letse meisjes een dansclub vormen, en met een stereo door de straten van hun dorp dansen, of de korte film van Hung-Chih Peng waarin een witte en een zwarte hond apart worden gevoerd, maar de witte bij de zwarte het voedsel uit de bek vreet.