Een zweem van topklasse

Hij verliet de Arena horizontaal, op een brancard. Dat was op zich niet zo bijzonder, hoewel vervelend voor hemzelf; voetballers doen dat wel vaker. Bijzonder was het gezang waarmee de supporters zijn afgang begeleidden. Op de melodie van Volare, de vijftig jaar oude hit van Domenico Modugno, ging het van: Su-a-rez, oh, oh, Su-a-rez, oh, oh. Inderdaad, de melodie waarmee in de jaren negentig Jari Litmanen werd toegezongen. Je kon de weemoed horen, in dat gezang van de supporters. En hoop, maar misschien was het wel gewoon wanhoop.

Supporters doen vaak gek, en dom, maar toch kunnen ze gezamenlijk iets uitdrukken waar deskundigen lange verhalen voor nodig hebben. De Ajaxfans herkennen iets in Luis Suarez wat ze vroeger bij Jari Litmanen herkenden: een zweem van topklasse. Ze hopen, stel ik mij voor, dat de Uruguyaan zal doen wat Litmanen halverwege de jaren negentig deed: inspirator worden van een topteam. Niet dat de 21-jarige Suarez naar Europese maatstaven al een echte topspeler is – maar was Litmanen dat wel? Niet helemaal, lijkt me. Dankzij een bijna volmaakte samenwerking in het door Louis van Gaal gecoachte elftal kon Litmanen uitblinken op basis van enkele topeigenschappen. Zijn zwakke plekken werden vakkundig afgedekt.

Het grootste manco van Litmanen – zijn zwakke lijf – werd omzeild doordat Ajax’ positiespel hem in staat stelde lichamelijk contact grotendeels te vermijden. De nummer tien schaakte op het veld, hij dacht en schoof en misleidde, en scoorde topgoals. Na zijn vertrek bij Ajax bleef er van de Finse ‘topspeler’ weinig over. Hij dacht de blits te maken bij Barcelona, maar hij sukkelde van de ene blessure naar de andere. Uitgezonderd dan een mooi jaar bij Liverpool FC. De levende legende van weleer sukkelt nog steeds, 37 jaar oud, een handvol clubs verder en vele illusies armer.

Sinds de jaren negentig sukkelt Ajax van de ene misère naar de andere. Uitgezonderd dan het mooie seizoen 2002/2003. Enkele topeigenschappen van Suarez houden de hoop levend dat de glorie van het tijdperk Litmanen ooit zal terugkeren. Suarez die in volle sprint een bal aanneemt en controleert, die verdedigers links en rechts passeert, die versnelt met de bal aan de voet, die zijn tegenstander op de meest uiteenlopende manieren verrast: dat is Europese topklasse. Zijn manco’s – waaronder een slecht overzicht – behoeven om camouflage, of om verbetering natuurlijk. Lukt dat, en slaagt Ajax erin eindelijk weer eens tot degelijk samenspel te komen, waarom zou een herhaling van 1995 – winnen Champions League – dan onmogelijk zijn?

Omdat Suarez in dat geval onmiddellijk naar een Europese topclub verhuist, daarom. De supporters weten dat. Die zijn niet gek. Vandaar hun weemoed. En hoop. En, meende ik te horen, wanhoop.