De paarden, daar gaat het allemaal om

Waar winden stedelingen zich over op? In Ridderkerk moet een paardenpension wijken voor bedrijven. Een manege is „een onbetaalbare oplossing”.

Sjaan Hofstede wijst naar haar pony, die achter het prikkeldraad loopt te grazen. Hij is 35 jaar oud, vertelt ze. Ze verzorgt hem al twee decennia lang. De pony is haar álles. Ze gaat nóóit op vakantie, want ze wil hem niet alleen laten. Bovendien heeft ze het geld niet voor een dergelijk uitstapje.

We zijn in paardenpension Klootwijk, aan het Zevenbergsedijkje in Ridderkerk. Zo’n vijftig paarden en pony’s scharrelen in het weiland, bij de stallen zijn veelal jongere vrouwen in de weer. Dertig eigenaressen van paarden hebben hun dieren bij Willem Klootwijk gestald, tegen wat ze „een schappelijke prijs” noemen: maandelijks 125 euro per paard voor een grote stal, tachtig voor een kleine en jaarlijks 200 euro voor het gebruik van de wei.

Hun paardenhobby is naar hun zeggen betaalbaar, ook omdat ze „alles zelf” doen: zo maken ze de hokken schoon, voorzien ze de dieren van voedsel en letten ze erop dat zij op tijd worden ingeënt. Maar nu dreigt de gemeente hun liefhebberij af te pakken, en daar zijn ze heel boos over: Ridderkerk heeft besloten dat het paardenpension plaats moet maken voor bedrijventerrein Cornelisland.

Die dames die nu „luid aan de bel trekken”, hadden de bui kunnen zien aankomen, zegt een woordvoerder van de gemeente. Immers, legt hij uit, het aan de A15 en A16 grenzend stuk grond heeft sinds 1999 de bestemming bedrijventerrein en enkele jaren geleden heeft de gemeenteraad tot onteigening besloten.

Op het gemeentehuis ligt het ontwerp-onteigeningsplan Cornelisland ter inzage. Daarin staat dat „belanghebbenden” nog tot vandaag bezwaar kunnen maken tegen de onteigening. Klootwijk heeft dat gedaan, in de hoop dat de gemeenteraad van zijn beslissing terugkomt of dat de Kroon de onteigening uiteindelijk niet goedkeurt.

Klootwijks zaakwaarnemer Huub Jansen van adviesbureau LandRaad: „Binnen het bestemmingsplan Cornelisland is grond voor recreatie gepland. Een kleinschalige paardenstal als die van Klootwijk past daar toch prima in? Ik heb begrepen dat op zijn plek een wateropvanggebied wordt gerealiseerd. Is dat recreatie?”

Klootwijk zelf zegt „zijn buik vol” te hebben van de gemeente, hoewel de woordvoerder van de gemeente meldt dat Ridderkerk „tot de laatste snik” heeft geprobeerd een akkoord met hem te bereiken. Klootwijk: „Ze boden me twee keer een fooi van 35 euro per meter, terwijl ze voor grond aan de overkant van de snelweg zeventig tot tachtig euro neertellen.” Maar het geld is niet het belangrijkste, legt hij uit. „Ik heb het niet nodig. De paarden, daar gaat het om. Mijn dochter heeft er ook twee. Waar moeten ze heen? De gemeente heeft me geen alternatief geboden.”

Kunnen de dieren niet naar een manege? Een manege is voor „onze kleine portemonnee” te duur, klagen de vrouwen. Tiener Sabina Patijn: „Die oplossing is echt onbetaalbaar voor mijn moeder en mij. Bovendien, onze paarden Sylvester en Navajo zouden doodongelukkig worden in een manege, omdat ze daar in afzonderlijke stallen moeten staan.”

De vrouwen denken dat sommigen van hen hun paarden moeten laten inslapen. „Dat kan toch niet?” Daarom hebben we de Partij voor de Dieren benaderd, die gaat ons vast steunen, vertelt Michelle Horsten namens de eigenaressen.

En ze zegt dat PVV’er Dion Graus, die in zijn maidenspeech als Tweede Kamerlid zei graag te zien dat de rechten van het dier in de grondwet worden vastgelegd, eveneens om hulp is gevraagd. „Hij kon helaas niets voor ons doen, zei hij.”

De vrouwen hebben overwogen met hun paarden naar het gemeentehuis van Ridderkerk te gaan om hun ongenoegen kracht bij te zetten. Horsten: „Maar de vraag is dan: schieten we daar iets mee op als die daar alles onder staan te schijten?”

Ze wijst naar de weilanden: „Is het geen prachtig stukje natuur? We zien hier nog regelmatig roofvogels, vleermuizen, hazen en konijnen. Zonde toch, als dat alles weg moet voor een bedrijventerrein?”