Geanimeerd contact Pinnock en Pires

Klassiek Kon. Concertgebouworkest o.l.v. Trevor Pinnock m.m.v. Maria Joao Pires (piano). Gehoord: 7/5 Concertgebouw, Amsterdam. Herh.: 8 en 9/5,

Zijn er nog pioniers van de historische uitvoeringspraktijk die zich exclusief bezighouden met oude muziek? In navolging van Harnoncourt, Koopman, Herreweghe en anderen, debuteert deze week de Britse klavecinist/dirigent Trevor Pinnock (61) bij het Concertgebouworkest. Pinnock leidde tot 2003 zijn eigen barokorkest The English Concert, en vertaalt zijn uitbundige blik op oudere muziek nu naar moderne orkesten.

Dogmatisch is Pinnock nooit geweest en zijn samenwerking met pianiste Maria Joao Pires in Mozarts Pianonconcert nr. 9 (‘Jeunehomme’) bleek gisteravond evenmin een kwestie van bruggen slaan tussen verschillende werelden. Integendeel; het concert bloeide juist door het gevoel voor kleur en lyriek dat hen bindt. Waar nodig dompelde Pires haar lijnen vloeiend onder in het orkest, waar mogelijk trof zij Mozart in het hart door simpele figuren – een triller, een toonladdertje – maximale melancholische zeggingskracht te geven. Hoe indrukwekkend Pires’ techniek ook is, de intieme en spirituele passages zijn haar grootste kracht.

Zó geanimeerd leek het contact tussen Pinnock en Pires dat je dacht dat ze na afloop in gesprek zouden blijven en het publiek zouden vergeten. En eigenlijk gebeurde dat ook. De Sonate in D (KV381) van Mozart die zij vierhandig speelden als toegift, maakte van de Grote Zaal even een huiskamer – misslagen én aanstekelijk speelplezier incluis. Pinnock leidde ook nog een drietal orkestwerken. Het scherpe en lichte orkestspel in J. Chr. Bachs Sinfonia maakte duidelijk dat hij bij het orkest óók kon voortbouwen op het voorwerk van Harnoncourt. Haydns Symfonie nr.99 leek Pinnocks eigen voorkeur het best te weerspiegelen in een afwisseling van monumentaliteit, lichtvoetigheid en scherpe aanzet van alle onverwachte wendingen die Haydns originaliteit als symfonicus onderstrepen.