Typisch Franse relatiefilm, maar dan met humor

Un baiser, s’il vous plaît . Regie: Emmanuel Mouret. Met: Virginie Ledoyen, Julie Gayet, Michaël Cohen, Frédérique Bel. In: 9 bioscopen.

Het cliché wil dat Franse films vooral bestaan uit beschaafde mensen, die in jaloersmakende appartementen langdurig over de liefde filosoferen, zonder daarbij een stap verder te komen. Woody Allen zonder de humor.

Un baiser, s’il vous plait – internationaal ook uitgebracht als Shall We Kiss? past daar wel in, maar met één verschil: de jonge filmmaker Emmanuel Mouret (regie, scenario en hoofdrol) voegt de nodige lichte en fijnzinnige humor toe. Dat maakt zijn filosofische gedachten over de liefde (Mouret is een bewonderaar van Montaigne) een stuk gemakkelijker te verteren. Met zijn elastische en flexibele gezicht is hij een leerling van Buster Keaton (een van andere grote helden).

De film is een raamvertelling. Gabriel (Michaël Cohen) ontmoet Emilie (Julie Gayet), een Parisienne die in Nantes is voor zaken. Ze voelen zich tot elkaar aangetrokken, maar beiden hebben al een partner. Bij een laatste borrel op haar hotelkamer, legt ze uit waarom ze niet kunnen kussen.

Ze doet dat door een lang verhaal te vertellen (de hoofdmoot van de film) over de liefdesperikelen van twee vrienden. Dat zijn Nicolas (Mouret) en Judith (de ravissante Virginie Ledoyen). Zij zijn aanvankelijk alleen vrienden, totdat Nicolas op een dag verklaart dat hij lijdt onder „een gebrek aan fysieke affectie”. Judith, die getrouwd is met een apotheker, besluit haar vriend met het probleem te helpen.

Regisseur Mouret filmt de eerste bedscène als een slaapkamerballet. Eerst zien we de geliefden op de rug en verraadt hun lichaamstaal dat er nog een rem op hun passie zit. Daarna gaat de camera naar de andere kant en zien we hun schuchtere gevrij. Dan verplaatst de camera zich naar het voeteneind om zich discreet terug te trekken.

Het is een tedere verhouding die tussen hen ontstaat. Ze ontwikkelen een complex plan om de echtgenoot van Judith aan een nieuwe vrouw te koppelen, zodat zij hem zonder veel schuldgevoel kan verlaten.

De film cirkelt subtiel rond thema’s als passie versus rede, voorbestemming versus keuzevrijheid. De vrije wil mag dan een illusie zijn wanneer het op de liefde aankomt, toch moeten er keuzes worden gemaakt. Die paradoxale conclusie, waar Mouret op aanstuurt, is wel weer echt Frans.