Kunst en lichaamstaal

Asfaltproducenten, architecten en beeldend kunstenaars bepalen in niet onbelangrijke mate de openbare ruimte. Daarbij gaat wel eens iets mis; zo zijn in Amsterdam meerdere betonnen treurblokken uit de zestiger jaren neergehaald. Ook openbare kunstwerken leiden soms tot commotie. Wageningen wilde een monument om te gedenken dat Duitsland daar in 1945 de capitulatie tekende. De locatie was tegenover hotel de Wereld (rechts). Een locatie met allure en de gemeente wilde haar identiteit met dit kunstwerk op een „heel positieve manier benadrukken”. Ondernemers droegen 125.000 euro bij. Het resultaat: een glimmende zuil, een grote granaathuls. Bovenop zou een vredesvlam branden. De foto is zo’n drie jaar oud. Het beeld doet ook denken aan een penis. Wellicht was dat niet voor alle toeschouwers het geval, dus besloot de kunstenaar Hanshan Roebers met een sublieme ingreep dit aantal tot een absoluut minimum te reduceren. Bij zonlicht rees de koperen huls hoger uit de straatstenen. Deze originele toevoeging leidde ertoe dat zowat alle omwonenden en oorlogsveteranen het monument obsceen vonden. Het beeld werd afgevoerd en staat inmiddels al jaren in de gemeentelijke opslag. De ondernemers willen nu “hom of kuit”. Interessante woordkeuze. Als de penis niet geplaatst wordt, wil men het geld terug. De burgemeester is naarstig op zoek naar een locatie, bij het hotel zal de zuil niet meer terugkeren. Wellicht bewegingsloos maar met vlam op de Waalsdorpervlakte?

In mei volgt uitsluitsel.