De generatie van de lespakketten

Jet Bussemaker had nog niet gepleit voor eeuwige dank aan de Marokkanen die in de Tweede Wereldoorlog als leeuwen tegen de rotmoffen hadden gevochten, of de weblogpennen kwamen in beweging.

„Dat tuig”, maakte Paul op de site van Elsevier (vlak naast het dagelijkse Nederperzisch van Afshin Ellian) van zijn hart geen moordkuil, „moesten ze uitroeien, maar de regering neemt het voor het gajes op”.

En Breget, nog geen tien seconden later: „Ja, hier in Nederland worden relschoppende eerloze Marocs beloond met een eervolle vermelding van de bevrijding van Nederland door hun verkrachtende voorouders.”

Waarna het de ochtend niet meer stil bleef. Op standpunt.nl, het uitlokprogramma van de NCRV, willen de opbellers zich nog wel eens inhouden. Binnen de anonimiteit van internet gaan ze voluit: de burgerjournalistiek in reincultuur.

Tot voor kort dacht ik dat Rita Verdonk zulke boodschappen de hele dag driftig zat over te schrijven om allengs aan een verkiezingsprogramma toe te komen. Maar onlangs las ik in Trouw een stukje van mijn lievelingscolumnist Sylvain Ephimenco, dat me liet twijfelen. Hij vond dat we de uitvindster van Trots op Nederland om te beginnen niet moesten relativeren, en vervolgde in z’n eigen Nederalgerijns:

„Een veel ernstiger fout zou kunnen bestaan uit het demoniseren van deze gematigde nationaliste. Na de ‘nieuwe Haider’, de ‘herboren Eva Braun’. Een verwerpelijke ontwikkeling die in het huidige Nederlands soms met zes laffe knallen in een mediapark wordt voltooid.”

Herboren Eva Braun! Zo had ik het nog nooit gezien: Rita in een dirndl jurkje stilletjes naast de theepot tijdens een Tischgespräch op het Adlersnest, en altijd klaar om op een wenk van de Führer gedwee zijn kopje bij te schenken. Sylvain is goed ingevoerd in Rita’s kringen, dus er moet iets waars in zitten. Maar wie zou dan haar Hitler zijn? Kaj toch niet? Ed Sinke wellicht?

Maar we hadden het niet over Rita, we hadden het over Jet, en over de kippendrift waarmee ze plotseling die anderhalve in 1940 gesneuvelde Marokkaan lanceerde om te voorkomen dat een kut-maghrebje van de derde of vierde generatie op een vierde mei ooit nog tegen een dodenherdenkingskrans durft te schoppen.

Waar komen zulke initiatieven vandaan? Dat weet je nooit. Het kan een kennis van vroeger zijn geweest, die allang zo’n idee koesterde, Jet tegen het lijf loopt en roept: jij bent tegenwoordig staatssecretaris, dus jij moet het doen! Van de raarste verjaarspartijtjes schijnen bewindspersonen op vrijdag voorstellen ter tafel te brengen. En rond mei voegt zich daar nog het Groot Nationaal Schuldgevoel bij: dat we Bonifatius hebben vermoord, dat we de Javaan voor hard sloven altijd hebben afgescheept met een handje rijst, dat we zelfs in slaven hebben gehandeld en Surinamers niettemin nog steeds vernederen door op Schiphol in hun achterste naar contrabande te zoeken – en dan hebben we ’40-’45 nog niet eens genoemd.

Niemand in de ministerraad durft in het voorjaar een plan af te wijzen dat iets aardigs beoogt voor leden van een minderheid. Dus Jet lanceert, iedereen heeft al ingestemd vóór ze is uitgepraat, en ze formuleert nog even in een paar zinnen de uitvoeringspraktijk:

„Pabo-studenten moeten de betekenis kennen van de dingen die deze allochtonen in de oorlog hebben gedaan, zodat ze dat straks aan hun leerlingen kunnen overbrengen. Ik zou daar een lespakket over willen laten samenstellen.”

Lespakket! Dat klonk als het onvervalste Nederbeetsterzwaags van toen ze vorig jaar tegen elkaar hadden gezegd: „We moeten weer tot de Europese top van het wetenschappelijk onderzoek gaan behoren.” Van taal, rekenen en aardrijkskunde hebben ze op de Pabo misschien niet zo veel kaas gegeten – maar Haagse lespakketten! Daar hebben ze altijd pap van gelust.

Jan Blokker