Afro-funk mist James Brown

Soul African Tribute to James Brown met Fred Wesley, Pee Wee Ellis, Tony Allen en Cheikh Lô, 5/5 Paradiso Amsterdam. Herhaling: 25/5 Dunya Festival, Rotterdam.

Op zichzelf een interessant experiment: hoe zou de muziek van wijlen James Brown zich houden als die door Amerikaanse en Afrikaanse muzikanten samen wordt vertolkt? De ‘Godfather of Soul’ hield altijd vol dat zijn muziek door Afrikaanse ritmes werd gedreven en de grootste Afrikaanse funkmeester Fela Kuti liet zich sterk beïnvloeden door het Amerikaanse voorbeeld van Brown. Kuti’s drummer Tony Allen en Browns blazers Fred Wesley (trombone) en Pee Wee Ellis (altsax) slaan nu de handen ineen met de Senegalese zanger Cheikh Lô voor een gezamenlijke tournee.

Van James Brown kan veel gezegd worden, maar niet dat hij zijn publiek ooit op een gezapig avondje trakteerde. Zelfs op 78-jarige leeftijd zette hij Paradiso in juli 2006 nog in vuur en vlam, de eerste en laatste keer dat hij daar optrad. Dat toen al legendarische concert werd des te gedenkwaardiger toen ‘The Hardest Working Man in Showbusiness’ vijf maanden later overleed.

Nog geen anderhalf jaar later wordt hij herdacht met een concert dat gisteravond jammerlijk gezapig uitpakte. Alle elementen leken aanwezig, van de stuwende ritmesectie tot onnavolgbare soulnummers als Cold sweat.

Maar Wesley en Ellis zijn ook de jongsten niet meer en het vuur van een vloeiende soulshow ontbrak, waarbij bovendien bleek dat de Afrikaanse gasten één voor één aan bod kwamen en niet gewoon lekker een avond lang samen konden musiceren.

Zangeres Wunmi zong een fier Say it loud (I’m black and I’m proud) maar toen bij het derde nummer al een drumsolo van Allen moest worden afgewerkt, was het momentum weer even snel verdwenen. Cheikh Lô bracht een van zijn eigen nummers in James Brown-stijl, een trucje dat ter plekke nog even gerepeteerd moest worden.

Songs van James Brown kunnen niet kapot en swingend werd het hoe dan ook, ondanks het feit dat zijsporen als de P-funk van George Clinton erbij werden gehaald. Maar wat werd ‘Soul Brother Nr. 1’ gemist tussen discipelen wie niets anders restte dan spijtig terugblikken op de tijd dat ze nog wél door de meester naar grotere hoogten opgetild werden.