A Bronx Tale

Omdat ik nooit eerder in New York was geweest, had ik me voor vertrek de nodige adresjes laten influisteren. Door mensen met verstand van New York én van eten. H. vond dat ik in elk geval naar Dominick’s moest. „Italiaans restaurant in de Bronx. Niet zelf heen lopen: taxi nemen en voor de deur af laten zetten. Doe de deur open en je bent in een film. Menu hebben ze er niet en heb niet het lef ernaar te vragen. Het is niet naast de deur (als je op Manhattan bent), maar absoluut de omweg waard.”

Duidelijk dat wij daar gingen eten. „Arthur Avenue please, at 187th Street”, riep ik vandaag precies een week geleden tegen een New Yorkse taxichauffeur. Vragende blik. „That’s the Bronx.” „I know it’s the Bronx, lady, but what part of the Bronx?” Honderdzevenentachtigste straat, herhaalde ik een paar keer, steeds nadrukkelijker articulerend, alsof ik het tegen een dove had. Wist ik veel. Op Manhattan kom je met de naam van de horizontale een heel eind. De Bronx zit blijkbaar minder overzichtelijk in elkaar.

„Better get another cab”, mompelde onze chauffeur. En daar stonden we, Upper East Side, 9 uur ’s avonds. Met honger. Een blok verder deed een grote gele M haar gloeiende best om DHM naar binnen te lokken. „Niks ervan”, zei ik vastberaden, „nu gaan we zéker naar Dominick’s.”

Afijn, de vierde taxichauffeur bleek bereid ons naar de Bronx te rijden. (Ik vermoed trouwens dat die gasten best wisten waar Arthur Avenue is, maar niet naar de Bronx wilden omdat het lastig is een rit terug te krijgen.) En 35 dollar lichter stonden we dan eindelijk op de stoep van Dominick’s.

De straat zag er alvast authentiek uit, alsof we op de set van A Bronx Tale waren beland, en Robert De Niro elk moment de hoek om kon komen. Ik zou de deur van het restaurant openzwaaien en dan kon de film beginnen.

Wat er toen gebeurde zou je gemakkelijk negatief uit kunnen leggen. En ik moet toegeven dat ik in eerste instantie best een beetje teleurstelling voelde. Tot ik besloot om de zaak positiever te bekijken. Een open einde. Omdat Dominick’s op dinsdagavond gesloten bleek, en ik dus 35 dollar had betaald om tegen een dichte deur van een waarschijnlijk onvergetelijk restaurant stond te duwen, heb ik nu extra veel reden om snel terug te keren naar New York.

Naar Elaine’s, het Italiaanse buurrestaurant waar we tenslotte onze honger en dorst stilden, zal ik je niet sturen. Niet onaardig, alleen de reis absoluut niet waard. Maar mocht je binnenkort naar New York reizen, en je krijgt een taxichauffeur zo gek je naar Dominick’s te brengen, vertel mij er dan alsjeblieft alles over.

Elaine’s gevulde paddestoelen: vul grote champignons met het vlees dat je uit goede (Italiaanse) saucijzen knijpt. Bak ze 20-25 minuten op 200 graden in de oven.

Serveer met een saus van in slagroom gesmolten gorgonzola.

Wat is jouw favoriete New Yorkse restaurant? Vertel erover op nrcnext.nl/koken