Vooral Baby en Ginger waren Britse moederkloeken geworden

Dat ik weinig toekomst zou hebben als platenproducer, bleek toen ik de Spice Girls voor het eerst op televisie zag. ‘Dat blijft bij één hitje’, wist ik zeker. Ik kon toen niet vermoeden dat ik dit weekeinde ademloos naar Het uur van de wolf zou zitten kijken, met een documentaire over de Spice Girls, waarin veel aandacht voor tekstuele vondsten als ‘Zig a zag aaah’.

Fan werd ik nooit (daarvoor moest je tien jaar oud zijn en platformgympen dragen), maar ik ben de Girls wel intrigerend gaan vinden. Dat komt ook door hun post-Spice-carrières: de een ontfutselde een bastaard aan Eddie Murphy, de ander trouwde met David Beckham – en daar bleef het eigenlijk bij; wat die andere drie gingen doen, geen idee.

Eigenlijk is vooral Victoria Beckham fascinerend, omdat zij, en dat begrijp ik nog steeds niet, een stijlicoon is geworden met haar piepkleine jurken, gigantische zonnebrillen en sluike pruikje en van wie ik vermoed dat ze al jaren dood of verdwenen is en door een pop nagespeeld wordt.

Ik dwaal af. Wat er intrigerend aan de documentaire was, was hoe ze veranderd waren (vooral Baby en Ginger waren Britse moederkloeken geworden), en de grote bekentenissen achteraf: uiteraard had de helft van de band aan een of meer eetstoornissen geleden. Ook hoopte ik dat ze nu, jaren later, nog wat modder naar elkaar of hun ontslagen manager zouden smijten.

Met de modder viel het mee; natuurlijk vonden ze het vervelend dat Ginger na wat hoogoplopend gekibbel was gestopt, maar ze vergaven het haar, en de ontslagen manager hadden ze ingehuurd voor hun reünietournee, omdat ze het niet op girl power alleen bleken te redden.

Fijn waren ook de terugblikken; de tenenkrommende ontmoetingen met prins Charles (die in zijn bil geknepen werd) en Nelson Mandela (van wie ze een rol wc-papier ontvreemdden om ‘iets uit zijn huis’ te hebben). Ze waren echt groot, ooit, of in de woorden van Victoria Beckham: ‘We achieved world domination for a while’. En dat was misschien nog waar ook.

Gelukkig zit het er nu op, ook de reünietournee, al weet je het nooit met bands van wie de solocarrières niet van de grond komen. Die blijven maar reünies houden. Een waarschuwing voor de volgende comeback: er kómt een leeftijd waarop je te oud bent om als Posh, Ginger, Sporty, Scary en Baby door het leven te gaan.