Niets normaals bij Evangelista

Pop Evangelista. Gehoord: 4/5 Vera Groningen.

Evangelista was de titel van de vorige cd van Carla Bozulich en inmiddels is het de naam van haar band. Veel verschil maakt dat niet. Het is nog steeds haar eigen donkere gevoelswereld, die verklankt wordt in wringende tonen vol improvisatie, drones en dissonanten. Op de cd Hello Voyager wordt Bozulich, ooit in de band van Geraldine Fibbers, terzijde gestaan door een dozijn muzikanten uit de de experimentele Canadese groepen A Silver Mt. Zion en Godspeed You! Black Emperor. Live is Evangelista een compacte vijfpersoonsband.

Toegankelijker wordt de muziek er niet van. De bezetting van cello, samples/toetsen, drums, bas en gitaar doet een redelijk conventioneel rock-geluid vermoeden, maar zo ver komt het geen seconde. De structuren liggen open, improvisatie is de leidraad. Bozulich, een frêle, donkere verschijning, hangt weliswaar op gezette tijden een elektrische gitaar om, maar ze zal er nauwelijks een normaal akkoord op spelen.

In plaats daarvan groeperen de instrumenten zich in abstracte flarden, wrange klankballetten waarin een ijzige spanning schuilgaat. Bozulich legt haar gitaar maar eens op de grond en boort met behulp van allerlei kastjes, hamertjes en andere hulpmiddelen een schril geluidenpalet aan dat je toch onverbiddelijk bij de lurven pakt.

Als ze zingt, of liever: declameert, komen we op iets herkenbaarder terrein. Bozulich moet enig dna delen met Lydia Lunch, P. J. Harvey en, vooral, Patti Smith. Ook zij is zo’n sterke vrouw die, snerend, schreeuwend of fluisterend, ongemakkelijke mededelingen doet: over haar pornocollectie, en over hoe ze haar moeder vermoordde en haar broer bovendien.

Als ze ‘The world is love!’ schreeuwt, aan het eind van het lange, setafsluitende Hello Voyager, is dat een vreemde voetnoot bij een dik uur vol wringende muziek, waarin elke los neergestrooide noot, elke veeg geluid en elk uitgespuwd woord achteraf op exact de goede plek blijken te staan.

Bij zo’n verpletterende ervaring worden conventionele rock en normale akkoorden echt niet gemist.