Gem vernieuwd op derde cd ‘New’

Met een nieuwe bezetting brengt de Utrechtse band Gem de cd New uit. Dat is een juweeltje, want Gem klinkt ruig en toch toegankelijk. Zo zou elke rockgroep moeten zijn. Zanger Maurits Westerik speelt nu ook gitaar op het podium.

‘Take take take a look at me now’ schalt de single Look al een paar weken parmantig uit de radio. Een juweeltje. Ruig en toch toegankelijk, zo zou elke rockgroep moeten klinken. Het lukt de groep Gem glansrijk op hun derde album met de toepasselijke titel New.

Veel is nieuw aan Gem, hoewel ze trouw blijven aan de puntige songs waarmee ze in 2004 op het Utrechtse Excelsior-label debuteerden. De bezetting is nieuw, sinds gitarist Bas de Graaff en drummer Ilco Slikker vertrokken en Wouter Rentema de nieuwe drummer werd.

Nieuw is ook dat zanger Maurits Westerik nu zelf gitaar speelt op het podium. Dat was even wennen, want als zanger alleen had hij meer bewegingsvrijheid.

Maar de muziek is er op vooruit gegaan, vertelt Maurits enthousiast. „De nummers zijn geschreven op gitaar en als ik ze zelf speel, blijven ze dichter bij de oorsprong. In feite voer je een strijd tussen zang en gitaarspel, wat het krachtiger maakt in mijn beleving. Ik kan nu zelf een nummer inzetten en hoef niet meer te wachten op die jongens die achter me staan.”

Gitarist Vincent Lemmen en bassist Jeroen Kikkert zijn gebleven, maar de aanpak is nieuw. Voor het eerst werkte Gem met een buitenlandse producer, Greg Haver uit Wales die zijn sporen verdiende met Manic Street Preachers en Super Furry Animals.

Haver kende een studio in Letland waar hij al eerder met goed resultaat had gewerkt. De groep vertrok naar de hoofdstad Riga om er in alle rust en concentratie hun cd op te nemen. Binnen drie weken stond de muziek erop.

Maurits: „Greg Haver hebben we benaderd nadat we op zijn internetsite hadden gelezen dat hij graag met jonge bands wilde werken. Hij bleek onze muziek al te kennen van MySpace en wilde gelijk onze nieuwe demo’s horen. Daar kon hij wel wat mee, mailde hij terug.

„We hadden iemand nodig die streng voor ons kon zijn, die onze nummers vorm kon geven als popsongs die toch recht voor zijn raap klinken.”

De verandering was noodzakelijk, vertelt Maurits. „De verleiding is groot om spelen in een band als een soort trein te zien waar je in zit en die alsmaar doordendert.

„De routine van toeren en tussendoor opnemen leverde met onze vorige cd Escapades een soort live-registratie op. We staan nog steeds achter de muziek, maar het leek alsof we in een soort roes verkeerden waarin alles vanzelf ging. Dit keer hebben we het bewuster en zorgvuldiger aangepakt.”

In wezen ging Gem er een jaar tussenuit, een periode waarin de bezettingswisseling vorm kreeg. Voor de twee vertrekkende bandleden was het leven van een hardwerkende rockband te energieverslindend geworden.

Ze hadden het wel gezien, zegt Vincent. „In Nederland kun je niet eindeloos blijven spelen, tenzij je Golden Earring of De Dijk bent. Voor een carrière in de popmuziek ben je op het buitenland aangewezen en dat maakt het een zwaar bestaan. Voor een band in onze fase van succes betekent het dat je niet veel geld mee naar huis brengt.

„Voor mij is dat geen punt, want ik wist al dat ik muziek wilde maken sinds ik acht was en voor het eerst een gitaar in handen kreeg. Die drive moet je wel hebben, om in de Melkweg te willen spelen en op Lowlands te willen staan.”

Muzikaal wilde Vincent altijd al zijn helden Oasis achterna, hoewel The Beatles en The Kinks hem sinds zijn vroegste jeugd de weg hadden gewezen. Voor Maurits waren de momenten dat hij Hallo Venray en Daryll-Ann live zag spelen, doorslaggevend.

„Fantastisch, zo’n groep jongens bij elkaar die allemaal hetzelfde willen. Je voelde dat die muziek je helemaal meenam. Het hele weekeinde was ik daar nog vol van. Dat wilde ik ook.”

Platen van Bob Dylan en The Beatles’ Rubber Soul werden bestudeerd, niet alleen om de muziek maar vooral ook de visuele aspecten. „Zoals Dylan eruit zag op de hoes van Blonde On Blonde en Highway 61 Revisited, daar ging een grote magie van uit. En het ritueel van een gitaar omhangen; dat was voor mij al genoeg om in een rockband te willen.”

Popteksten mogen best simpel zijn, vindt hij. „Het onvoorspelbare van Dylan trekt me, maar in de rockmuziek van nu zijn er bands als Modest Mouse en Kings Of Leon die veel minder woorden nodig hebben om hun doel te bereiken.

„Een tekst hoeft niet altijd een gedicht te zijn. Soms is het de combinatie van de klank van een stukje tekst met de muziek die een nummer zijn kracht geeft.”

Gem is een compactere band geworden, zegt Maurits. „Met een gitaar om mijn nek moet ik veel beter naar de anderen luisteren, op het tempo letten en in de maat blijven. Dat maakt het heel hecht, veel meer dan toen ik vrij over het podium kon dwarrelen.

„Er was dit keer geen druk om snel met een album te komen; we gingen pas opnemen toen we genoeg sterke liedjes hadden. Korte liedjes van rond de drie minuten, verdeeld over twee denkbeeldige plaatkanten.

„We zijn zelfs ballads gaan maken, dat konden we vroeger nooit. We experimenteerden met verschillende ritmes en dat komt de variatie ten goede. Bovendien is de lol weer terug. Dat hoor je.”