Erg lang duurt de illusie van de liefde niet

Theater Morgen doe ik het door Bellevue Lunchtheater. Tekst: D. Samkalden. Gezien: 4/5 Bellevue, A’dam. www.lunchtheater.nl

„Geluk en liefde is voor domme mensen en opportunisten. Je kunt net zo goed geblinddoekt over de dakrand lopen.” Hier spreekt de cynicus. Vogels zingen uit territoriumdrift, dus agressie. Mist is gewoon condens. En als je romantische mist op het toneel wil maken, zet je een rookmachine aan.

Naast de cynicus neemt Anna (Abel Nienhuis) plaats. Ze leest een boek over vogels. Zoals dat gaat, ontluikt er iets tussen de twee.

Acteur/zanger Daniël Samkalden schreef voor zijn gezelschap De Pooiers de romantische komedie Morgen doe ik het. De beginscène is sterk; de rationalist die alles kapot redeneert tegenover de gevoelige ziel. Voor de een is zonsondergang een natuurfeit, een ander zwijmelt: dat rood, die sfeer!

Lang duurt de illusie van liefde niet. De scène blijkt voor vier bevriende acteurs geschreven en nu gaat iedereen zich ermee bemoeien. De uitwerking daarvan is te clichématig. Het meningsverschil ontaardt in verbaal geweld. Over de vloer van Theater Bellevue liggen portretfoto’s van actrices. Gretige uitdrukking op de gezichten. De jongens hebben het voor het uitzoeken, want daar gaat het in de repetitie natuurlijk om: meisjes. Opeens komen ze erachter. Ze vinden een voorlopige oplossing door van het personage Anna een moslima te maken – dan ligt ‘het hele maatschappelijke veld open’.

Het is geen oorspronkelijk idee om toneelruzie en acteurscrisis als voorstelling te brengen. Hoe hoog de inzet ook is en hoe amusant de dialogen ook zijn, al snel ontstaat een hakketakkende stijl. De vierde wand wordt doorbroken. We kijken niet naar aan voltooid stuk, maar naar een work in progress.

Het levert, dankzij de strakke regie van Gijs de Lange, uiteindelijk toch een mooie voorstelling op. Niet omdat de compositie zo ijzersterk is, integendeel, wel dankzij ontroerende momenten. De zoektocht naar Anna tot in de moskee getuigt van passie bij de jongeman die haar opspoort. De acteurs vervlechten soepel hun liedjes door de voorstelling. De scène waarin zij de uitgenodigde actrices bediscussiëren is een prachtig vileine persiflage op Idols.

Ondanks de losse vorm is duidelijk dat Morgen doe ik het gaat over de rede, die het uiteindelijk altijd verliest van het gevoel. Aan het slot vraagt Samkalden een dame uit het publiek naast hem te komen zitten. Nu is de illusie van toneel als spel echt voorbij; de acteurs nemen hun toevlucht tot de werkelijkheid. En die wint kennelijk altijd.