Passend netwerken

Eva Wolf Foto Jørgen Krielen © Jorgen Krielen / Amsterdam, 22-04-2008 / Eva de Wolf Krielen, Jorgen

‘Samen met mijn oud-collega Leonne van de Ven heb ik De Wolven opgezet. We werkten allebei bij een van de grootste pr-bureaus in Nederland. Leonne wilde voor zichzelf beginnen omdat ze kinderen heeft en haar tijd flexibeler wilde indelen. Ik had genoeg van de lange reistijden en ik was na vier jaar in dezelfde baan toe aan iets nieuws.

Nadat ik ontslag had genomen, ging ik twee maanden naar Australië en Nieuw-Zeeland. Toen ik terugkwam, sprong ik op een rijdende trein. Leonne had al veel klanten binnengehaald. In het begin ging dat met koude acquisitie. Zomaar bellen. Dat was lastig, want niemand kende De Wolven. Sinds oktober is dat niet meer nodig. Bedrijven komen naar ons. Als we een deal sluiten met een klant, sturen we een persberichtje naar vakmedia op het gebied van communicatie. Dat werkt goed, na zo’n publicatie worden we altijd gebeld door nieuwe klanten. Netwerken is ook effectief. In loondienst vond ik alleen dat woord al vervelend, maar nu vind ik het leuk. Zolang je maar netwerkt op een manier die bij je past. We waren op een bijeenkomst in Artis, met allemaal mannen in grijze pakken. Na een kwartiertje zeiden we: hier hebben wij niets te zoeken. Ik denk dat klanten voor ons kiezen omdat we zo gepassioneerd met ons werk bezig zijn. Als ondernemer is je commitment absurd hoog.

Als pr-bureau probeer je publiciteit te genereren voor je klanten. Als je reclame maakt, koop je ruimte in een krant en bepaal je zelf wat daar komt te staan. Een pr-bureau zoekt naar nieuwsfeiten en brengt die onder de aandacht van journalisten. Tegelijkertijd zorgen we ervoor dat journalisten niet gespamd worden met allerlei commerciële berichten.

We werken 50 tot 60 uur per week. We hebben het zo druk dat we ook al een paar keer nee moesten zeggen. Dat doe je echt met pijn in je hart. Nu hebben we besloten dat we groter willen worden. Eerst dachten we: gezellig klein, met z’n tweetjes. Personeel geeft maar zorgen. Maar nu realiseren we ons dat je met een groter bedrijf grote interessante opdrachten kunt aannemen. De eerste stap is de verhuizing. Nu huren we 20 vierkante meter, binnenkort 60. Het liefst willen we kopen. Daar sparen we voor. We hebben allebei het voorbeeld van onze ouders, die vanuit een zaak hebben geïnvesteerd in vastgoed. Hoe groot we willen worden, weten we niet. We doen alles stap voor stap.’

Wilma van Hoeflaken