Legerhospitaal (2)

In legerziekenhuis Walter Reed komt Disney orde op zaken stellen.

Terry Goodman is zo’n pr-man die in de lift quasi nonchalant aan iemand op twee kunstbenen vraagt: „Hello, vriend. Jij komt zeker van onze fantastische hypermoderne virtuele revalidatiebaan?”

Nee sir, zegt de kreupele militair koel. Daar is hij nog nooit geweest. Hij zit, sir, hier al maanden, maar niemand heeft hem verteld dat die hindernisbaan er is.

Ja, die dingen komen voor, in het overvolle legerziekenhuis Walter Reed, waar de zwaargewonde militairen uit Irak verblijven, vaak veel te lang, soms omdat het leger vergeet ze te helpen of zelfs vergeet dat ze er zitten. De situatie in Walter Reed is voor 700 revaliderende soldaten zo erbarmelijk, dat president Bush zelf, na schrijnende verhalen in The Washington Post, excuses aan kwam bieden. Inmiddels zijn er miljoenen voor verbeteringen beloofd en beginnen veranderingen, zegt men, op gang te komen. Ik mag na lang aandringen komen kijken hoe het legerpersoneel in Walter Reed, op last van één van de hoogste generaals van het land, tegenwoordig door The Disney Company wordt bijgespijkerd in ‘hartelijkheid’.

Terry Goodman lijkt de opdracht te hebben me geen moment uit het oog te verliezen. Hij heeft me door de beveiliging geloodst en gaf al een trotse rondleiding, langs de modernste revalidatieapparatuur en een nieuwe klimwal . Als de militair de lift heeft verlaten, neuriet Goodman: „Naar Disney dan maar?” En hij grinnikt: „Je Mickey Mouse-oren krijg je zo!”

We gaan dus naar de trainingsruimte beneden, naar Brian en Mike van het Disney Institute, die buiten Disney om geen woord met mij mogen wisselen. Zij begroeten net een zaal vol artsen, verpleegsters en revalidatietherapeuten in legerkleding.

Brian en Mike begonnen hun carrière in Disney World. Mike als schipper op de Jungle Cruise, Brian als pretparkfotograaf. „Mijn claim to fame: ik heb 150 duizend foto’s van Mickey Mouse geschoten!” Ook heeft Brian, hoe toepasselijk in Walter Reed, een geamputeerd been. Hij zegt er verder niets over maar zal zijn gehoor later inprenten dat gevoel voor detail cruciaal is, bij Disney.

Associëren Europeanen Disney met tekenfilms, pretparken en milieu-onvriendelijke merchandise vervaardigd door uitgebuite Chinezen: voor Amerikanen ligt dat anders. Hier is Disney in de eerste plaats een hooggeachte megacorporatie. Het Disney Institute, de Disneypoot die seminars verzorgt, wordt dan ook met regelmaat ingehuurd door de Amerikaanse overheid. De marine en zelfs de FBI en de CIA hebben het Disney Instituut al eerder hun personeel laten opleiden in ‘Service op de manier van Disney’.

Het volledige militaire personeel van Walter Reed is verplicht de vier uur durende Disneytraining te ondergaan, en dat gaat zichtbaar niet van harte. Iemand heeft demonstratief een dekentje over zich heen getrokken – zij valt even later echt in slaap. Brian en Mike doen alsof ze het niet zien. Als mensen morren, omdat ze niet „begrepen!” willen roepen na alles wat Brian en Mike vertellen, dan juicht Mike: „Goed zo! Een kritisch moment! Daar hou ik van!”

Wat de ‘Service op de manier van Disney’ in een militair ziekenhuis nu precies behelst, behalve gladstrijken en weglachen, wordt niet duidelijk. Ook niet uit de reader die we krijgen en die vol staat met powerpointlingo:

„Identificeer. Definieer. Prioriteer.”

„Hoffelijkheid. Veiligheid. Effectiviteit. Show.”

„Kwaliteit. Kwantiteit. Kwaliteit en kwantiteit.”

Achthonderdduizend dollar heeft Walter Reed voor deze inzichten moeten neertellen. Voor dat geld laten Mike en Brian ook nog veel beelden van Disneyfiguren zien – Mary Poppins, Hannah Montana, Sneeuwwitje en Donald Duck – „gefrustreerd omdat hij slechte service heeft gekregen”. Wie vragen van Brian en Mike beantwoordt, wordt beloond met plastic Goofy’s en Mickey’s.

De artsen, de verpleegsters en de fysiotherapeuten van het overspannen legerziekenhuis worden ingedeeld in Disneyfiguren. Ze moeten het spel ‘Ducksburg’ spelen. „Willen de Mickeys, de Pluto’s en de Donalds opstaan?” Iedereen krijgt kaartjes met onuitvoerbare opdrachten. Daarover moeten ze in groepjes overleggen – maar praten mag niet. Ducksburg is bedoeld „om te laten voelen wat het is als men je wensen niet communiceert”.

Tijd voor de evaluatie. Mike de Jungleschipper vergelijkt de patiënten van Walter Reed en hun familieleden filosofisch kijkend met gezinnen die Disney World bezoeken. De patiënten hebben vast „net zulke hoge verwachtingen” als zo’n gezin, mijmert hij.

Getergde grimassen in de zaal. Overal gefriemel aan de infantiele Goofy’s en de Micky’s. Dan is het over.

Walter Reed zal heel goed naar Disney luisteren, kondigt de blije Terry Goodman aan als hij me naar mijn auto begeleidt. Ja, op advies van The Disney Company gaat Walter Reed bijvoorbeeld een conciërge aannemen om naar de behoeftes van gewonden en hun familieleden „te luisteren”. Ook zal Walter Reed, net als Disney, ‘Groeters’ opleiden. Die gaan de kreupele militairen en hun uitgeputte familieleden voortaan toezwaaien in de grote hal. Pal onder het vaandel met de leus ‘Walter Reed, Home of Warrior Care.’