Alleen de bijltjes swingen nog

Er is nog hoop voor een paar honderd van de duizenden zakenbankiers op Wall Street en in The City die met ontslag worden bedreigd. Vermogensbeheerder Pimco uit Californië wil ze misschien wel opvangen. Pimco heeft zich gewend tot zakenbanken die ontslagen hebben aangekondigd om ze te vragen de overbodige bankiers op vacatures bij deze Allianz-dochter te wijzen.

Een opvallende afzender. Pimco heeft zich lange tijd kritisch getoond ten opzichte van zakenbanken. Opstellers van kettingbrieven en piramidefondsen noemde topman Bill Gross ze eerder dit jaar in zijn vermaarde maandelijkse nieuwsbrief. Hij beschuldigde ze ook van het opzetten van een schaduwbankensysteem, waarvan niemand de omvang weet. Ook centrale banken niet.

In 2006 trok zijn Pimco zich al terug uit de hypotheekderivaten, omdat Gross c.s. het niet meer vertrouwden. En ook nu zijn ze nog op hun hoede. „Wij zitten voortdurend te kijken wie de Zwarte Piet in zijn hand houdt”, schreef hij in april. Zij die risicovolle producten ontwikkelen en in de markt zetten, weten vaak als geen ander hoe deze te herkennen. En die moet je dus inhuren, is nu blijkbaar de gedachte.

De zakenbankiers mogen hopen dat er meer Pimco’s opstaan. Want de bijltjesweken zijn nu pas goed begonnen bij de zakenbanken. Royal Bank of Scotland kondigde deze week 7.000 ontslagen aan, voor een deel bij de voormalige zakentak van ABN Amro. UBS, het grootste Europese slachtoffer van de kredietcrisis, komt naar verwachting dinsdag met een aankondiging van duizenden ontslagen.

Het enige vermaak dat de slachtoffers kunnen hebben is dat hun voormalige bazen onder grote druk komen van politici in Washington en Brussel. De bankiers op Wall Street kregen gisteren hoog regeringsbezoek om ze erop te wijzen dat ze zelf stappen moeten zetten willen ze voorkomen dat het door de Democraten geregeerde Congres met strenge regelgeving komt. De EU heeft banken gedreigd dat ze voor juni zelf met voorstellen moeten komen om een oekaze uit Brussel te voorkomen. Daarbij gaat het vooral om grotere transparantie. Kortom, minder schimmigheid over waar met veel risico veel wordt verdiend, maar ook grote verliezen mee geleden kunnen worden.

Daarnaast groeit de wens om iets te doen aan de exorbitante bonussen. Geen miljoenen meer voor de mannen die slimme producten verzinnen waar op de korte termijn veel mee wordt verdiend, maar die gevlogen zijn als de problemen opduiken. Voor de big swinging dicks dus, de klassieke bijnaam voor zakenbankiers sinds de bestseller Liar’s Poker van Jim Lewis van eind jaren tachtig.

Maar voorlopig valt er weinig meer te swingen.

Daan van Lent