Wondermooie muziek van Norma Winstone

cd jazz

Norma Winstone: Distances ****

Ze begon eind jaren zestig met jazzy standards in de eet- en swingclub van Ronnie Scott in Londen, maar ontwikkelde zich via het trio Azimuth tot een zangeres met een veel breder spectrum.

Norma Winstone kan puntige laconieke teksten schrijven, maar ze blijft ook overeind als er geen letter tekst op de lessenaar ligt.

Dan gebruikt ze haar stem puur als instrument zonder in hey ba-ba-rebop of ander scatgezang te vervallen.

Ze werkte met de beste Engelse musici, maar kreeg negen jaar geleden zo’n kick toen ze te gast was bij het duo van de Italiaanse pianist Glauco Venier en de Duitse rietblazer Klaus Gesing dat er een nieuw trio was geboren.

De eersteling, Chamber Music verscheen bij Universal, de nieuwe cd staat op ECM dat ook de Azimuth-platen in een driedubbelaar heruitbracht.

Distances bevat wonderschone muziek in de nummers waarin Winstone teksten behandelt, zoals in het verhalende Drifter of het in het Italiaans gezongen Ciant, maar ook als ze zich tot tonen beperkt zoals in het bedachtzame Goriza, geschreven door pianist Venier.

Dat Winstone niet bang is voor iets bekends blijkt uit Here Comes the Flood van Peter Gabriel en de calypso A Song for England die voornamelijk over het weer gaat.