Trippen op dansende spinnen

De New Yorkse filmmaker (tevens schilder) Jeff Scher houdt voor The New York Times een blog bij over animatiefilms (of zijn het experimentele films?) waarin hij sinds een jaar maandelijks een nieuw filmpje post. Scher is een van de weinige filmmakers die op het net echt zijn habitat gevonden heeft. Al is een aantal inmiddels ook op dvd verschenen.

Op zijn site zijn de filmpjes met bijbehorende schilderijen te bekijken. Scher is een prettige uitzondering in het digitale tijdperk. Alles gebeurt bij hem nog ‘met de hand’ en een ouderwetse 16mm camera.

Voor Postcards from Warren maakte een collage van de ansichtkaarten die hij van zijn mentor Warren Sonbert ontving (een dolle collectie Americana). Ook componeerde hij een ‘ballet mécanique’ van de honderden objecten die hij op straat in Brooklyn vond in Trigger Happy (en bracht hij een ode aan zijn grote voorbeeld Fernand Léger met zíjn Le ballet mécanique uit 1924, zie daarvoor YouTube).

Scher is ronduit eigenzinnig. Of hij nu een paar duizend waterverfschilderingen maakt voor een filmpje als Tulips (zijn ‘kissing film’ voor Valentijnsdag) of een hommage brengt aan de animatiepioniers in Lost and Found via een zelfbedachte psychedelichrome-stijl. Daarbij varieert de kleur van de beelden van frame tot frame, zodat je van die tappende koeien en synchroon dansende spinnen in regenboog-stroboscoop bijkans gaat trippen. Net nieuw is Train of Thought, een anderhalve minuut durende ‘travelogue’ vanuit het raampje van een trein. Let eens op het gezichtsbedrog waardoor de huizen aan de horizon veel langzamer voorbij lijken te trekken dan de objecten vlak voor het venster.

scher.blogs.nytimes.comfezfilms.net/index.html