Tentoonstelling voor en door kinderen

‘Ouders kijken volgens mij heel anders naar kunst dan kinderen”, zegt Lara (bijna negen). „Ze letten gewoon op andere dingen.” Oké, dan moet ze dus mee naar Galerie Jade, een tentoonstelling in de Amsterdamse galerie Diana Stigter. Die is samengesteld door Jade van Doesburg, de achtjarige dochter van galeriehoudersechtpaar Stigter en Van Doesburg. Daarbij werd ze geholpen door de Engelse curator Tom Morton. Maken kinderen andere tentoonstellingen dan volwassenen?

Jade is zelf niet in de galerie, maar wel Elisa, een vriendelijke assistente die bereid is van alles uit te leggen. Zij loopt naar een kast die de Engelse kunstenaar Keith Wilson heeft opgestuurd. Jade mocht die kast, die bestaat uit losse, stapelbare, metalen kubussen, zelf vullen met kunstwerken van Wilson, spullen van haarzelf of van vrienden – als die maar wit zijn. Dus staat er onder andere een dik wit knuffelbeest, witte speelgoedhekjes, een witte mp-3 speler en een zacht wit wollen jasje.

Lara kijkt tevreden: „Mooi, al die witte dingen.” Ze wijst op een vetplant in een witte pot, die het kleurenpatroon doorbreekt: „Leuk dat ze er af en toe iets anders tussen hebben gezet.” Kan ze zien welke spullen van Jade zijn en welke van de kunstenaar? Een peinzende blik. „Die knuffelbeer is vast van Jade. Niet omdat het een beer is, maar gewoon omdat... een kunstenaar zo’n beer niet zou uitzoeken. Die hekjes zijn denk ik wel van de kunstenaar.”

We lopen samen rond. Lara ziet de lol niet in van een video waar haar vader nogal om moet lachen: een absurdistisch toneelstukje van een kartonnen boom en een kartonnen struik (allebei met een man gevuld) die elkaar op straat tegenkomen en beginnen te vechten. „Waarom doen ze dat nou? Ze hebben toch geen ruzie of zo?”

Elisa brengt ons naar de achterruimte van de galerie. Daar is het plafond bezaaid met rode, blauwe, groene en oranje proppen. Die proppen zijn gemaakt van nat, gekleurd wc-papier dat Jade, samen met drie vriendinnen op verzoek van kunstenaar Miguel Calderon tegen het plafond heeft gegooid. Nu de ballen droog zijn vormen ze een kleurig stelsel van korsten en ballen – een paar uitgedroogde kleurkorsten liggen op de grond.

Volgens Elisa was dat niet de bedoeling, maar de vallende korsten zetten Lara’s fantasie in werking: „Dat zou spannend zijn, als zo’n korst zomaar op je hoofd kon vallen!” Maar ook zonder die dreiging roept ze Calderons werk uit tot haar favoriet. Omdat er kinderen aan meegewerkt hebben? „Nee hoor, gewoon mooie kleuren. En het is ook... raar. En jij?” Ik begin te vertellen dat de proppen me doen denken aan de drijvende waterlelies van Monet en dat daarom zo leuk is dat ze aan het plafond hangen. Dan realiseer ik me dat ze gelijk heeft: een vallende waterlelie is leuker. Schrijven kinderen dan toch andere recensies?

Galerie Jade in Galerie Diana Stigter, Elandsstraat 90, Amsterdam. Wo. t/m za. 12-18u. T/m 17 mei.