Teheran mist de parkeerman

Hij maakte altijd grapjes en meisjes kregen soms een handkus, ook al is dat in het openbaar verboden in Iran.

Sadegh hielp parkeren. Tot hij werd aangereden.

Bij het winkelcentrum in de buurt van mijn huis, in miljoenenstad Teheran, is het altijd moeilijk om een plekje voor de auto vinden. Gezinnen uit de hele stad brengen hier vaak de avond door, parkeerplaatsen zijn schaars.

Veel alternatieven voor vermaak in de publieke ruimte zijn er niet in Teheran. Bars en disco’s zijn verboden in Iran. De bioscopen vertonen bijna alleen maar Iraanse films (die kunnen ook leuk zijn, maar er is een beperkte keuze) en uit eten is toch altijd een toneelstuk waarbij de vrouwen hun hoofddoek om moeten houden en geen wijn en bier wordt geserveerd. Dan zit men liever thuis, bij familie of vrienden, weg van de dwingende regels van de Iraanse overheid.

Maar een populaire en heel toegankelijke optie voor vermaak in de openbaarheid is winkelen. Ook al heeft de inflatie van meer dan 20 procent de lust van het kopen wat getemperd, nog elke avond sturen veel Teheraanse gezinnen hun auto naar het winkelcentrum. Het centrum in mijn wijk is wellicht wat ouder dan andere koopcentra in Teheran, de sfeer is er altijd goed. Alleen parkeerplaatsen vinden is er een groot probleem.

Gelukkig was er altijd Sadegh, de parkeerman. Zolang als ik in het winkelcentrum kom, stond hij langs de kant van de weg om mensen – tegen een kleine betaling – aan een parkeerplaats te helpen. Ik weet niet hoe oud hij was, ergens begin 30 denk ik. Lang, slungelig en vaak met een baseballpetje op. Hij kende alle vaste bezoekers bij naam. Soms had hij last van opgezwollen oogleden, maar het lukte hem altijd om een knipoogje te geven.

Sadegh was licht verstandelijk gehandicapt, maar je moest twee keer kijken om dat te begrijpen. Hij maakte altijd grapjes en vooral de meisjes kregen van hem een voorkeursbehandeling. Sadegh stond soms op straat te zwaaien alsof hij vliegtuigen naar de landingsbaan moest laten taxiën. Men parkeerde op de stoep, naast de vuilnisbak en soms dwars op de weg. Sadegh zorgde dat het goed kwam.

Soms was Sadegh wat stout, dan gaf hij knappe bestuursters een vlugge handkus. Iets wat in het openbaar verboden is in Iran, maar waar sommige lieve meisjes bij Sadegh geen kwaad in zagen. Niet iedereen was ervan gediend, maar dat weerhield hem er toch niet van. Voor nieuwe bezoekers aan het winkelcentrum was dat soms even wennen.

Zelfs toen de gemeente Teheran speciale parkeerwachters (in een blauw uniform met sjerp) aanstelde, bleef Sadegh op zijn post. In het begin waren er wat problemen tussen hem en de nieuwelingen, want de oudgediende stak zijn minimale inkomsten in eigen zak. Maar de buurt wilde dat Sagdeh bleef, want iedereen was dol op hem en hij zorgde ervoor dat de zijsteegjes vrij bleven van auto’s. Al snel werd er een modus vivendi gevonden: de hoeken en plekjes op de stoep waren voor Sadegh, de rest voor de gemeente.

Maar sinds kort is hij er niet meer. Sadegh is doodgereden, door een jongen in een ‘Pride’. Natuurlijk reed de Kia Pride, een van de lokaal gemaakte auto’s in Iran, te hard de heuvel af aan de voet waarvan het winkelcentrum ligt. Daar stond Sadegh net iemand te helpen met inparkeren. Een doffe dreun klonk en niet veel later werd Sadegh de parkeerman afgevoerd in een ambulance.

Een paar dagen later werd er bij het winkelcentrum een herdenking voor hem gehouden. Het zag zwart van de mensen. Er waren vooral veel meisjes. „Die hebben natuurlijk allemaal een handkus van hem gekregen”, concludeerde iemand met een glimlach.

De jongen die het ongeluk veroorzaakte is opgepakt en zal iets van 65 miljoen toman (45.000 euro) bloedgeld moeten betalen. Waarschijnlijk wilde hij indruk maken op langslopende meisjes door zo hard te rijden. Vrij dom natuurlijk, want als je hard rijdt, zien ze je niet. Dat had Sadegh hem zo kunnen vertellen. Hij vroeg iedereen altijd om juist rustig te rijden. „Dat is veiliger”, zei hij dan.

Men moet nu zonder hem parkeren bij het winkelcentrum. Geen handkussen meer voor de dames. Teheran is een stukje saaier geworden.

Lees het weblog van Thomas Erdbrink: onzemaninteheran.nl