Robert Downey geeft Iron Man fijne ironie mee

Iron Man. Regie: Jon Favreau. Met: Robert Downey Jr., Gwyneth Paltrow, Jeff Bridges ****

Hardrockliefhebbers kunnen hun hart ophalen bij Iron Man, de gelijknamige Marvel-stripverfilming en tevens de eerste film uit de eigen Marvel-studio. De film begint met AC/DC’s Back in Black en eindigt, geheel volgens verwachting, met de Black Sabbath- klassieker Iron Man. Marvel mag zich in zijn handjes knijpen dat Robert Downey jr. in de rol kruipt van actieheld Iron Man. Door zijn licht ironische spel is dit zeker niet de slechtste bijdrage aan de nog steeds uitdijende reeks stripverfilmingen.

Downey speelt de cynische wapenhandelaar Tony Stark, een charismatische man die zonder veel problemen een kritische journaliste in bed krijgt voordat hij naar Afghanistan vliegt om zijn nieuwe vinding te demonstreren. Daar wordt hij gevangen genomen en gedwongen het ingenieuze wapentuig binnen een week na te bouwen. In plaats hiervan bouwt hij een harnas met allerlei speciale foefjes: Iron Man is geboren.

Hij weet te ontsnappen en eenmaal terug in de VS profileert Stark zich als pacifist, zeer tegen de zin van mede-eigenaar Obadiah Stane (Jeff Bridges) en de aandeelhouders. Als Iron Man schakelt Stark de door zijn eigen fabriek vervaardigde wapens uit die stiekem ondershands zijn verkocht.

De nadruk in de film ligt op het volgen van de verdacht veel op RoboCop lijkende Iron Man. Zijn trouwe Pepper Potts (Gwyneth Paltrow) speelt een belangrijke rol en Jeff Bridges is een fijne tegenspeler, een formidabele schurk van wie je hoopt dat hij terugkeert in het vervolg. En dat is ongetwijfeld in de maak.