Disco zonder tederheid

Madonna bij haar optreden op Live Earth, Londen, juli 2007. foto AFP (FILES) -- A file photo taken on July 7, 2007 shows US pop singer Madonna performing at the Live Earth concert at Wembley stadium in London. Pop diva Madonna on April 20, 2007 set a record by topping the British singles charts with her 13th number one single -- the most by any female solo artist. AFP PHOTO / CARL DE SOUZA AFP

cd pop

Madonna: Hard Candy (Warner) ***

Het was even doorbijten, door de grote media-campagne met vele ‘exclusieve’ interviews, en door al die foto’s van Madonna in angstaanjagende poses, met hoge rijglaarzen en kille ogen.

Ook op het hoesje van de nieuwe cd Hard Candy, de aanleiding van alle opwinding, staat ze afgebeeld met een huid als marmer en gestaalde spieren. Waaruit we kunnen opmaken dat zelfs Madonna, ondanks haar eigenzinnigheid, de kunstmatige schoonheidsindustrie heeft omarmd.

Dat valt tegen, van Madonna hadden we op een onafhankelijker geest gehoopt. Jong blijven door te dansen, bijvoorbeeld. Want Hard Candy is van voor naar achter bedoeld voor de dansvloer.

De cd opent overrompelend met de liedjes Candy Store, 4 Minutes en Give It 2 Me. 4 Minutes heeft de allure van Beyonce’s Crazy In Love, Candy Store verleidt met bizarre beats, en Give It 2 Me is een variant op Rick James’ Superfreak, met een onweerstaanbaar verend ritme en een flitsend refrein.

Hard Candy had Madonna’s hiphopalbum kunnen worden, want na twee cd’s met Stuart Price, werkte ze voor deze nieuwe cd uitsluitend met bekende namen uit de hiphophoek: vooral Pharrell Williams maakte veel tracks, en ook Timbaland en Kanye West deden mee. Maar deze producers blijken meer stijlen te beheersen dan alleen hiphop. Voor Madonna legden ze zich toe op straffe electro met robot-blieps en langssuizende synthesizers. Anders dan de weeë disco van voorganger Confessions On A Dancefloor (2005), is de klank hier vol en stevig.

Maar na de sterke opening gaat het mis. Madonna heeft de producers overtuigend aan het werk gezet, en de inhoud vergeten. Het liedje Miles Away klinkt als een kliekje van haar cd Music (2000) en The Beat Goes On is een zielloos deuntje. De tederheid ontbreekt op Hard Candy. Madonna wil alleen maar scoren op de dansvloer.

Nu blinkt disco doorgaans niet uit in fijnzinnige teksten, maar hier zijn de vondsten wel opvallend hersenloos: zoals Madonna ons geruststelt in Dance 2 Night – „You don’t have to be rich and famous to be good” – of plomverloren in Incredible uitroept: „Sex with you is incredible”, terwijl de ongetwijfeld hitsig bedoelde kreten (‘Oeh’) van Pharrell Williams hier eerder klinken als het gesteun van een bodybuilder.

Pluspunten van Hard Candy zijn de rap van Kanye West in Beat Goes On, en de drie eerste nummers van de plaat. Maar met deze paradepaarden van de hiphop had Madonna een gaver geheel moeten kunnen maken.