Dirty Sweet laat de lange lokken vrijuit wapperen

Rock Dirty Sweet. 1/5 Paradiso, Amsterdam. Herhaling 2/5 Q-bus Leiden, 3/5 Moulin Blues Ospel, 3/5 Oosterpoort Groningen, 4/5 Rambler Eindhoven, 5/5 Bevrijdingsfestival Leeuwarden.

Aanstormende bands realiseren zich te weinig dat grote acts als Pink Floyd en Dire Straits uitgebreid toerden, zelfs in ons kleine Nederland, voordat ze wereldberoemd werden. Als het goed is, vinden popmuzikanten het geen straf om veel te spelen. Bands worden er hechter van en nieuw materiaal kan uitgebreid worden getest voordat het op de plaat verschijnt. De Amerikaanse rockband Dirty Sweet heeft dat begrepen en voelt zich niet te goed om de feestweek van Koninginnenach tot Bevrijdingsfestival op Nederlandse podia door te brengen.

De vijfmansgroep uit San Diego lijkt op het eerste gezicht een karikatuur van een seventies-band. De lange haren, baarden en jeans wijzen onmiskenbaar in die richting en ook de muziek draagt de sporen van voorbeelden als Led Zeppelin, Free en Humble Pie. Eigenlijk is er maar één band waar Dirty Sweet echt op lijkt en dat is Stillwater, de fictieve rockgroep op tournee uit de film Almost Famous. Zo goed zijn ze, want met Stillwater was niks mis, behalve dat ze maar drie liedjes hadden.

Dirty Sweet is enorm gegroeid sinds vorig jaar, toen hun debuutalbum Of Monarchs and Beggars net uit was en ze niet veel meer konden spelen dan de tien nummers van de cd. Zanger Ryan Koontz heeft soul in zijn donder en hij is een eersteklas frontman, die zowel de stoere poses als de zwoele flirt met de meisjes op de eerste rij onder de knie heeft.

Hij zingt over wilde meiden met rock & roll-namen als Isabel en Delilah, die er met zijn hart en zijn favoriete spijkerbroek vandoor zijn. De ritmesectie swingt en de gitaren dansen als verliefde insecten om elkaar heen.

Meer dan de helft van het inmiddels ruim anderhalf uur lange repertoire bestond uit nieuwe nummers, waarvan sommige duidelijk nog niet helemaal af waren. Tegenover de vrolijk stemmende uptempo-rockers stond zo nu en dan een minder vloeiende creatie, zoals de powerballade You don’t lie die niet misstaan zou hebben op het repertoire van kitsch-hardrockers The Scorpions.

Maar overwegend liet Dirty Sweet de lange lokken vrijuit wapperen en werd de dampende bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso niet alleen getrakteerd op de stijlkenmerken, maar ook de opwinding van soulvolle rockmuziek uit de jaren zeventig. Als ze zo lekker veel blijven spelen, worden ze net zo goed als The Black Crowes.