De mazzel

Van de paar honderd reacties die we op onze prijsvraag kregen, trof die van Hella Baan mij toch wel het meest. De vraag luidde: waarom zou je ons boek Ik krijg altijd gelijk willen lezen? Hella’s reden: „Om eindelijk dat schorriemorrie dat na mij geboren is af te kunnen troeven.”

Ik weet hoe je je voelt, Hella. Ik heb ruim een half jaar intensief samengewerkt met Lars Duursma en Job ten Bosch. Lars is 26, Job 24. Ik ben 39, en beleef bovendien een tijdelijke piek in wat mijn vader de ‘gevoelsleeftijd’ noemt. Met andere woorden: ik voel me op het moment nog véél ouder dan ik ben. Maar zoals gezegd, dat is van tijdelijke aard. Dat hoop ik althans. Het zal toch wel…?

Oké, genoeg gezeur van middelbare leeftijd. Ter zake. Afgelopen maandag sloten we op deze pagina onze maandagserie Ik krijg altijd gelijk met een terugblik af. Aan mij nu de eer in mijn laatste bijdrage op vrijdag nog wat mosterd na de maaltijd te serveren.

Nou nee, laat ik het niet zo opvatten. Laat ik van de gelegenheid gebruik maken om, mede namens Lars en Job, de mensen te bedanken die dit project hebben mogelijk gemaakt: de redactie en de lezers van deze krant, en alle mensen die op onze maandagbijdragen hebben gereageerd via de website. Bedankt allemaal.

Goed, nog één reactie van een lezer dan. Omdat dit project er zonder jullie, de lezers, nooit zou zijn gekomen. En opdat wij niet vergeten hoe bitter de noodzaak van het overtuigen kan zijn. Muziekleraar Henk Fransen schrijft ons dat hij het boek Ik krijg altijd gelijk wil lezen „omdat het argument ‘wie niet horen wil, moet maar voelen’ weinig overtuigend is als je beide zoons (8 en 10 jaar) de blauwe band karate hebben”. Waarvan akte.

De mazzel.

Lees alle columns terug op nrcnext.nl/ikkrijgaltijdgelijk

Het boek ‘Ik krijg altijd gelijk’ verschijnt begin juni.