Ereronde Feyenoord heeft iets van een treurmars

Aanvaller Roy Makaay mag de beker vasthouden na de winst met Feyenoord in de bekerfinale. Foto Bas Czerwinski 27-04-2008, Rotterdam. Feyenoord speler Roy Makaay viert met de beker de overwinning tijdens de Bekerfinale tegen Roda JC. Foto Bas Czerwinski

Feyenoord 2 Roda JC 0

Ruststand 2-0. 8. Landzaat 1-0 , 36. De Guzman 2-0. Scheidsrechter: Van Hulten. Toeschouwers: 45.000.

Ooit liepen de winnaars met de zojuist veroverde trofee boven hun hoofd een ereronde in draf langs de van euforie kolkende tribunes. Tegenwoordig wandelen de winnaars. Ze steken hun handen omhoog en slaan die onafgebroken tegen elkaar, als dank voor de steun die ze hebben gekregen. Zo langzaam mogelijk slenteren ze om het veld, om zo lang mogelijk te kunnen genieten van de zegeningen van de mensen die hen trouw zijn gebleven.

Bijna vol schaamte liepen de spelers, trainers en begeleiders van Feyenoord gisteravond met de KNVB-beker in hun handen langs de tribunes van hun stadion, de Kuip. De ereronde had iets weg van een treurmars. Zo traag, en zo nederig ook. Sommige spelers dankten het publiek zelfs met een lichte buiging. Zoals de winnende én scheidende coach Bert van Marwijk (hij wordt bondscoach), een man die sinds hij in 2002 met Feyenoord de UEFA Cup won beseft welke waarde de beleving van het supporterslegioen heeft. De Feyenoordliederen daverden door de luidsprekers. Zowel op de volkse tribunes als in de vakken waar de bestuurders, financiers en eregasten hun plaats hebben veroverd, zongen ze luidkeels mee.

Konden ze maar beter, hadden ze Het Legioen maar meer kunnen geven dan alleen de KNVB-beker. Je zag het Van Marwijk en zijn spelers denken. Vóór de bekerfinale tegen Roda JC, maar vooral tijdens de wedstrijd tegen de Limburgse ploeg. Er was zo veel beloofd. Meer geld om betere spelers te kopen. Meer succes, meer plezier in het stadion. Het was goed begonnen in de competitie. Feyenoord kon zich weer meten met PSV, Ajax en AZ. Wat wil je ook met nieuwe spelers als Roy Makaay, Giovanni van Bronckhorst, Kevin Hofland, Tim De Cler en Nuri Sahin. Het spel zag er aanvankelijk goed uit, mede dankzij Van Marwijk die in Duitsland kennelijk iets geleerd had van het internationale voetbal.

Halverwege het seizoen ging het mis. Zomaar ineens, zoals in topsport zomaar ineens het gevoel weg is. En dan? Zoeken, trainen, praten en evalueren, veel praten. Van Marwijk mag dan hebben aangetoond dat hij een goede coach is, een psycholoog is hij niet. Hij doet zijn best, zoals alle voetbalcoaches met gevoel voor voetbal. Meer kan hij niet doen. Voetbal houdt niet zo van moderne wetenschap, zeker als het om sportpsychologie gaat. Het was aandoenlijk Van Marwijk de laatste maanden te volgen in zijn strijd tegen de neergang van zijn elftal. Spelers raakten hun vorm kwijt, het elftal was geen team meer, spanning kreeg de overhand, met blessures tot gevolg. En daar sta je dan als coach met gekwalificeerde artsen en fysiotherapeuten, en andere goed bedoelende adviseurs.

Van Marwijk kon na afloop van de finale enigszins laten doorschemeren wat hij heeft meegemaakt de afgelopen periode. Alleen al in de week vóór de finale. Hij zag wéér de spanning bij de spelers, zoals ze zich gedroegen, soms vals giechelend, soms bozig. Hij zei er niets over, hij wilde ze alleen positief benaderen: het gaat goed, het komt goed, we komen er wel. Maar Feyenoord speelde in de bekerfinale weer niet zoals het moest. De spanning was zo immens groot dat verkramping in de spieren toesloeg, en verdoving in de geest.

Roda JC en zijn aanhang was daarentegen een dagje uit. Een knappe ploeg die niets te verliezen had, gesteund door een legioen van duizenden die wel zin had in de verovering van de Kuip. Coach Raymond Atteveld heeft een goed team gebouwd. Maar niet ervaren genoeg, en te snel geïntimideerd door de ambiance in de Kuip. Roda had een strafschop moeten krijgen, toen André Bahia Rodaspits Andres Oper in de eerste helft onderuit haalde. Het stond toen al 1-0 door een doelpunt van Denny Landzaat. Een strafschop voor Roda had de wedstrijd een andere wending kunnen geven.

Al het geluk dat Feyenoord de afgelopen maanden heeft gemist – want zo is sport en voetbal – viel de club gisteravond ten deel. Roda JC was de betere ploeg, met goed combinatievoetbal, maar om een of andere reden kreeg Jonathan de Guzman het voor elkaar ook de 2-0 te scoren. Waarom? Doorzettingsvermogen? Coaching? Ach nee, Van Marwijk deed wat hij kon, zo nerveus als hij zich gedroeg, maar zijn spelers kreeg hij niet tot bedaren. Feyenoord kreeg de beker in de schoot geworpen. Vooral omdat de Rodaspelers niet begrepen dat ze de guts van de oude strijder Atteveld nodig hadden om het wankelmoedige Feyenoord te verslaan.

Feyenoord heeft weer een prijs. In 2002 won ze de UEFA Cup, lang geleden. Rotterdam had weer iets te vieren. Winnen, dat is wat de Rotterdammer nodig heeft. Al is het maar de KNVB-beker. Van Marwijk begrijpt het: „Ik ben hier vijf jaar trainer geweest. Ik voelde dat ik deze club iets verschuldigd was. Dat heb ik hopelijk bij deze vereffend. In de kleedkamer was een groter feest dan na de winst van de UEFA Cup. Dat zegt genoeg over de opluchting.”

    • Guus van Holland