Opinie

Principekwesties

Youp

Kan je als man hoofdredacteur van Opzij worden? Is een principekwestie. Andere vraag:  kan een vrouw diezelfde functie uitoefenen bij de  Playboy? Vind ik interessanter. Kan zij zich inleven in het denken van de gemiddelde geile kantoorpik? Kan zij een blootreportage met de  Katja van de Maand goed beoordelen? Ziet zij of de dienstdoende Daphne opgewonden genoeg kijkt? Weet zij of het schaamstreepje van een of andere Lieke een beetje moet worden bijgekruld? En wat doet ze met de bijvullittekens onder de tieten van een naaktmodel? Wegwerken? Of denkt ze: laat maar zien waar dokter Van Onselen je ballonnen naar binnen heeft gepropt! Principekwestie.

Dokter Edwin van Onselen is die plastisch chirurg die niet alleen rekeningen schrijft voor ingrepen die hij niet verricht heeft, maar die ook kritische journalisten dusdanig toetakelt dat zij zich door hem moeten laten behandelen. Van Onselen vond de vragen van Netwerk over de ontevreden patiënte onzin en verklaarde later dat die vrouw niet moet zeuren. Ze mocht sowieso blij zijn dat ze levend van zijn operatietafel is gekomen.

Edwin zou het liefst in China werken. Een regelrechte goudmijn. Daar wordt op grote schaal klassiek verminkt. Als je het even niet eens bent met het regime dan gaat de knoet er over. En niet zachtzinnig gelukkig. Daar wordt nog ouderwets gestraft. En het Nederlands cabaret heeft er gelukkig een mening over. Erik vindt dat we in Peking niet Olympisch mogen sporten, terwijl Freek zegt dat de lijfstraf Chinees cultureel erfgoed is en dat je dit soort tradities moet koesteren. Sterker nog: hij gaat in augustus zelf luisteren hoe de dissidenten kermen in de Chinese martelkelders. Ze kreunen daar namelijk heel anders dan toentertijd in Argentinië. Dat is echt zo’n enorm verschil. Het ene martelen is het andere niet. Misschien zit er nog een woordspeling in: Hangchinezen!

Persoonlijk vind ik de zaak ingewikkeld. Afgelopen zaterdag was ik in Manchester live getuige van de prachtige prestaties van onze zwemploeg. Ik vroeg me wel af of dat mocht. Ik applaudisseerde voor mensen die naar Peking gaan. Hoeveel bloed heb je dan aan je klappende handen? Na afloop heb ik lang gediscussieerd over de kwestie en we kwamen tot de conclusie dat de sporters er juist blij mee moeten zijn. Mochten ze tijdens hun voorbereiding merken dat ze in Peking tien minuten later dan de winnaar dreigen te finishen, dan kunnen ze schitterend Tibet inzetten. Nobele reden om alsnog af te haken toch? Solidair met de Dalai Lama! Principekwestie!
Een van de zwemmers vertelde me dat het hem niks uitmaakt. Hij gaat sowieso mee. Al komt hij vijf jaar later dan de winnaar binnen. Deze mentaliteit heeft hij van zijn vader, die een leidende functie bij de Amsterdamse Noord-Zuidlijn heeft. Zijn pa heeft de gemeente inmiddels verteld dat de lijn niet in 2013, maar in 2015 klaar is. Hij weet overigens al lang dat het 2032 wordt, maar dat vertelt hij pas in 2011. Pech op de Zuidas. Daar zijn de boormachines dan gestuit op tweehonderd miljoen crimineel geld dat de gemeente zeer goed kan gebruiken voor het Stedelijk Museum. En ze vinden een flinke stapel foto’s met blote investeerders van het failliete Palminvest, die opgewonden paaldansen met tochtige hoeren in een bordeel in Dubai. Foto’s die ze thuis niet mogen zien. Principekwestie.

Vannacht droomde ik. Ik had een theaterstuk gemaakt. Het begon met een voetbalploeg met hoeren in een hotelzwembad tijdens een WK,  hoeren in hele snelle pakken, vastgoedtypes (ook in snelle pakken) sponsorden het geheel, de wedstrijden vonden plaats in een land waar het politiek niet deugde, de absolute vedette, die ook in het zwembad gesnuffeld had, belde af omdat hij was overvallen. Overvallen door zijn vrouw.

Het was een musical. Uitgebracht door Joop uiteraard. Alleen heel vervelend: tijdens de finale brak er brand uit. In de Groningse schouwburg. De vastgoedmaffia had vijftienduizend pleerollen aangestoken. Met toestemming van de brandweer. Dit allemaal om Joop te pesten. Hoe de musical heette? Cruijffje in Tibet!

Youp van ’t Hek