Peij – Limbricht

Eigenlijk heb ik geen geduld voor de vracht informatie die het routeboekje van het Pieterpad in al zijn gulheid over zijn wandelaars pleegt uit te storten. Maar nu lees ik het per ongeluk toch: een lang verhaal, afgedrukt onder de route-aanwijzingen, dat erop neerkomt dat er „eind 2002” in deze streek een autosnelweg wordt aangelegd, waarna het Pieterpad de route zal veranderen. Dat betekent dat ons doel van vandaag, het dorp Limbricht, zal worden vermeden. En wij zijn al op weg. Met een oud boekje.

Ga ik me daar druk over maken? Nee.

„We zien wel”, beaamt man.

Het is te mooi weer voor muizenissen. In de verte klinkt het koper van een harmonie (een gedragen variant op ‘Hij was maar een clown...’). Voor me ligt een pad van gekleide brokken modder, overspoeld door onwaarschijnlijk helder licht uit een hemel vol kruimige wolken. Alle bomen bloeien, zo niet met minibloemetjes, dan met hartverscheurend babyblad (vooral de wilgen).

Aan een stam hangt een in plastic gevatte annonce: de Pieterpadwandelaar die een slaapplaats nodig heeft kan terecht bij wandelaficionado’s „Ernst en Lien”, tegen betaling van „een vrijwillige bijdrage”. Ze willen je ook best even komen ophalen, als je ze opbelt. Dat is alleraardigst. Ja. Toch?

O jee. Ik ben, vrees ik, bedorven door een overdaad aan horrorfilms, want ik krijg fantasieën in de trant van Hans en Grietje (voor volwassenen).

Op elk bosperceel volgt open veld, van akkers of grasland. Aan de randen waken slanke bomen, vooral de hoge populieren bepalen het uitzicht. In de berm groeien kelkjes als witte lampekapjes.

Vaak volgt de route een beek. De hoge wallekanten worden verbonden door gebarsten brugjes van beton, groen uitgeslagen door alg en mos. Het stromende water trekt aan onderwaterstruiken met stervormig kroos in hun toppen.

Op wat catalogusvilla’s van blanke baksteen met rustiek bedoelde uitstulpsels, volgt een weiland met koeien in een ruige vacht.

We hebben het officiële Pieterpad al enige tijd verlaten en volgen de achterhaalde route. Ik zie verderop die autoweg. Oversteken is uitgesloten.

Man bestudeert de kaart en puzzelt een minimale omweg bij elkaar. Via een fietspad langs de N295 kruisen we veilig de nieuwe brulweg. Dan lopen we een stukje terug en pikken de oorspronkelijke route weer op.

Zo lopen we niet het dromerige Limbrichter Bosch mis. En het kasteel plus het klassieke klinkerpleintje van Limbricht krijgen we ook mee. Wij wel.

15 km. Kaarten 40, 41, 42 uit: Pieterpad, traject II. Uitg. Nivon, 5e druk, 2001. Er is inmiddels een 7e druk, 2005. Tel. regiotaxi: 0900 0699.