Danny

Danny is Danny niet meer. Een kleine halve eeuw heeft Nederland haar gekend als Apocalyps van deegrollen, en nu blijkt dat ze al die tijd een gewoon huisvrouwtje is geweest. Dat wast en plast en kookt, en niet op het uurwerk kijkt wanneer manlief thuiskomt. Danny: de Tineke Huizinga van het voetbal.

Dat ze in lef en bravoure voorbij was gestreefd door mevrouw Van der Vaart was al pijnlijk. Maar afgekalfd worden als rolmodel? Ondraaglijk!

Ontluisterd door haar man, ook dat.

In mijn rijtje sterke vrouwen stond Danny vooraan. Nog iets hoger zelfs dan Neelie Kroes. Zij zorgde voor rust en zekerheid. Dat was nodig met een man als Cruijff, die zijn hele leven heeft gewijd aan de splitsing tussen het ego en de wereld. Ook nog als caleidoscoopachtige dribbelaar. Als je dan thuis geen vrouw van zink hebt, ga je dolen en dwalen.

Welnee, Danny zat niet de hele tijd te bellen als Johan in het buitenland weer eens aan een dubieus zwembad lag. Danny was de bergen ingetrokken, waar ze eindelijk nog eens van haar alleen kon zijn. Thuis lukte dat nooit.

Ik heb haar ooit een hand mogen geven en ben daar tien jaar na dato nog steeds van onder de indruk. Ineens wist ik dat ze veel minder glaciaal is dan chroniqueurs beweerden. Het was een hand om brood mee te bakken. Haar glimlach was al even warm. Het enige wat nog klopte was haar kapsel: mooi blond, regenpijpachtig. Uit het kapsel van Danny kon je perfect en gracieus zonder armen en benen nederdalen.

Wat zou Johan bezield hebben om de mythe Danny Cruijff te ontrafelen tot een vrouwtje om de hoek? Je ziet wel eens mannen die op latere leeftijd opeens liefdevol worden. Ze gaan dan gearmd naar de meubelboulevard, reiken galant een vuurtje aan, staan in het restaurant op als hun geliefde terugkomt van een plasje. Maar die charmante nederigheid kan Johan Cruijff toch niet bestorven zijn. Zo diep kun je toch niet vallen als je altijd de wolken voorbij bent geweest.

Tientallen keren heb ik geprobeerd om Danny te interviewen. Het is mij niet gelukt. Danny sprak niet. Ze hield de mensheid op afstand, zoals de zwarte weduwen in Griekenland en Sicilië dat zo prachtig stoïcijns doen. En dus werd het verlangen om haar te horen en te zien almaar heftiger. Ik wist dat ze van Hollandse Nieuwe houdt en heb nog overwogen om een kistje haring in te vliegen. Helaas, een bevriend verslaggever van De Telegraaf was mij elk jaar voor.

Danny was en bleef onbereikbaar. En dus monumentaal aanwezig in het Nederlandse voetbal. Er wordt soms smalend gedaan over het vrouwtje achter de linksback of over de vriendin van Tom Boonen. Maar zelfs die kans heeft Danny ons niet gegund. Ze bleef haar eigen, soevereine atoom: verdwijnen en verschijnen.

Ik vind het niet zo erg dat Johan afgehaakt heeft bij Ajax. Veel erger is dat het Nederlandse voetbal Danny is ontnomen. En met haar een mysterie. Niets ten nadele van hedendaagse voetbalvrouwen, maar ze zijn allemaal zo van SBS. Er valt niets meer te ontdekken.

Van Danny weten we niets. Is ze ooit pijnloos bevallen van Jordi? Heeft ze hobby’s? Is ze van de Bordeaux of van de Bourgogne of alleen van fruitsap? Draagt ze La Perla? Niemand die het weet. Van Bianca Balkenende weten we dat ze graag met krijtjes speelt ten faveure van haar kind, maar van Danny weten we niet eens of ze ooit gespeeld heeft. Ik denk zelfs dat ze volwassen uit de kraamkliniek is gestapt. Navelstreng geknipt en hop, op stiletto’s de wereld tegemoet.

Cruijff is nooit een man geweest voor roddelbladen. Hij bewaakte zijn familie als sacrosanctum. Als een tuin waarin niet geharkt mocht worden. Des te onbegrijpelijker is het dat hij nu zelf een familiegeheim heeft doorbroken. Met een wat warrig verhaal over een ontvoeringszaak, diep in de vorige eeuw.

Ineens zie je het leed dat Danny in stilte heeft geleden. Terwijl heel Nederland in de waan leefde dat op zijn minst Danny Cruijff door niets van decadentie was aangeraakt. Ook niet door het ordinaire leed van een inbreker.

Het hek is van de dam. Ik vrees dat we nog, voor het einde van het jaar, Danny Cruijff zullen tegenkomen in een opbod van intieme röntgenfoto’s. En dat allemaal omdat haar man hartstikke jaloers is geworden op haar status van geheimzinnigheid. Van onvervreemdbaarheid.

Ik kan niet anders zeggen: Johan Cruijff is op zijn oude dag een kakelnicht geworden.