Kijken naar deinende radiolaria is heel rustgevend

Wim van Egmond: ‘Heliodiscus’ kunstenaar Wim van Egmond. Hij fotografeert spumellaria, coracalyptra en andere radiolaria. Dat zijn eencelligen die ver onder zeeniveau leven en die vreemd genoeg vol details blijken te zitten – zilverblauwe schubben, fluoriserend roze bollen, turquoise sluiers.
Wim van Egmond: ‘Heliodiscus’ kunstenaar Wim van Egmond. Hij fotografeert spumellaria, coracalyptra en andere radiolaria. Dat zijn eencelligen die ver onder zeeniveau leven en die vreemd genoeg vol details blijken te zitten – zilverblauwe schubben, fluoriserend roze bollen, turquoise sluiers.

Soms zie je door een microscoop hetzelfde als door een telescoop: cirkels in het zwart. Maar de microscoop kan nog veel meer vormen laten zien. Hoe abstract en veelvormig onze wereld in de kern is, weet kunstenaar Wim van Egmond. Hij fotografeert spumellaria, coracalyptra en andere radiolaria. Dat zijn eencelligen die ver onder zeeniveau leven en die vreemd genoeg vol details blijken te zitten – zilverblauwe schubben, fluoriserend roze bollen, turquoise sluiers.

Spumellaria zien er wat stekelig uit, evolving radiolaria een beetje eigenwijs met elk hun neus een andere kant uit, maar veel karaktertrekken kun je ze niet toedichten.

Het manco van Van Egmonds eencelligen is dat ze er in het echt vermoedelijk net zo uit zien als op zijn foto’s. Het is te documentair, te veel een illustratie van een wetenschapstijdschrift – waar hij ook voor gevraagd wordt.

Alleen zijn film onderscheidt zich: een computermanipulatie waarin het ene radiolarium langzaam verandert in het andere. Vijftien minuten naar pulserende, morfende, psychedelisch deinende radiolaria kijken, blijkt rustgevend en wonderschoon te zijn. Dan zie je dat de schepping van God, ondanks diens wat kitscherige voorkeur voor pasteltinten, toch mooier is dan welke kunst dan ook.

Op de tentoonstelling Scaled Up bij BuroDijkstra exposeert Van Egmond samen met Marilou Galdermans. Haar geometrisch uitziende blinddrukken zijn weliswaar geïnspireerd op de binnenkant van gehoor- en gezichtsorganen, maar ze begrijpt Van Egmonds fascinaties voor de microkosmos. Een paar jaar geleden, toen Van Egmond nog parende insecten fotografeerde voor zijn insectenpeepshow, portretteerde Galdermans microscopische waterorganismen. De ovale composities die ze nu ontwerpt zijn te harmonieus, een beetje tam, de asymmetrische spiralen zijn spannender. Maar over het geheel genomen dragen haar werken duidelijker de signatuur van een kunstenaar dan die van Van Egmond. Ze geven je het gevoel dat je naar abstracte kunst zit te kijken, niet naar iemands middenoor.

Veel wetenschappers zien zoveel moois onder hun microscoop, dat ze de computerprints ervan uitprinten en inlijsten. Maar als kunstenaar moet je ook jezelf laten zien en aan een beeld iets wezenlijks toevoegen.

Anders krijgt Plato gelijk, toen hij zei dat kunst niet meer is dan een kopie van de natuur.

‘Scaled Up’: Wim van Egmond en Marilou Galdermans. T/m 26 maart bij BuroDijkstra, Keileweg 26, Rotterdam. Do t/m za 13-18u. Inl: www.burodijkstra.com