Alcoholisme op wieltjes

‘Couchsurfen’ is het overnachten bij steeds andere vreemden. Vandaag het zesde en laatste deel van een serie: slapen, filosoferen en drinken met Orsy, Marta en Violka.

„Ik sta op het station Boedapest-Keleti onder de grote klok”, laat Violka ons per sms weten. „Heb een zonnebril op mijn hoofd, draag een rode jas en ik ben lang.”

De jas is niet rood, de rest klopt.

Violka woont samen met twee huisgenoten en om onduidelijke redenen kunnen we het huis nog niet in. Per openbaar vervoer reizen we naar een café tegenover de grootste synagoge van de stad. „Dit is de joodse buurt”, zegt Violka en kijkt me vriendelijk maar veelbetekenend aan.

Ze heeft Duits gestudeerd, maar lerares zijn was de hel. Nu werkt ze op een reisbureau.

Het wachten is op Orsolya. Van haar stamt het idee om gasten te ontvangen. Orsolya is laat en in de tussentijd maken mijn reisgenoot en ik grappen die wij al de hele week hebben gemaakt. Maar Violka lacht hartelijk.

Orsolya blijkt zich Orsy te noemen. Ze werkt voor een Japans bedrijf dat auto-onderdelen produceert.

Het appartement in een buitenwijk van Boeda straalt de vriendelijke melancholie van Oost-Europa uit.

Op het toilet hangt een lijst met vijftig dingen die het leven de moeite waard maken. Orsy zegt: „Als jullie nog iets weten, schrijf het er vooral bij.”

De derde huisgenote heet Marta. Ze heeft kiespijn.

Met Violka en Orsy gaan we naar een traditioneel restaurant waar Hongaarse schnaps moet worden gedronken. Feitelijk is dat couchsurfen alcoholisme op wieltjes.

Tijdens het hoofdgerecht wordt Orsy serieus. „Wat is jullie zoetste droom?”, vraagt ze.

Wat zou dat zijn?

In een poging vriendelijk en toch grappig te zijn, zeg ik: „In zeven verschillende steden bij zeven verschillende vrouwen zeven verschillende kinderen verwekken.”

Mijn wantrouwen tegenover de mensheid is niet afgenomen, maar ik ben bereid het tijdelijk op te schorten.

Samen met de weken dat ik kamerjongen was in Beieren en mijn reizen naar Afghanistan en Namibië waren dit de gelukkigste dagen uit mijn leven.

Misschien is dat mijn zoetste droom: couchsurfen tot de dood erop volgt.

Ook in Bagdad zijn couchsurfers te vinden. Bijvoorbeeld Adnan Salih die zichzelf op de site zo omschrijft: „I wish to explore the westren world I love to meet the good and funny people and I wish to make a real freindship with the people that I enjoy.”

Orsy slaapt op de kamer van Violka zodat mijn reisgenoot en ik in haar bed kunnen kruipen.

Op het toilet noteer ik nummer 51: „Het ruiken van de zweetvoeten van de vreemdeling.”