Van uw verslaggeefster in het huis van de zombies

Televisieveslaggeester Ángela (Manuela Valesco) doet een ‘stand upper’ scene uit de film Rec (2007) Oorspronkelijke titel: [Rec] FOTO: Paradiso
Televisieveslaggeester Ángela (Manuela Valesco) doet een ‘stand upper’ scene uit de film Rec (2007) Oorspronkelijke titel: [Rec] FOTO: Paradiso Paradiso

[Rec] Regie: Jaume Balagueró en Paco Plaza. Met: Manuela Velasco. In: Filmhuis Den Haag.

[Rec] is een horrorfilm die ver uitsteekt boven het gemiddelde griezelwerk dat de Nederlandse bioscoop haalt. Maar de film heeft de handicap dat er Spaans in wordt gesproken. Het overwegend jonge horrorpubliek laat het bij niet-Engelstalige films afweten en geeft de voorkeur aan (vaak halfzachte) remakes. Ook van [Rec] komt volgend jaar een Amerikaanse versie.

Ondanks een warm onthaal op het filmfestival van Rotterdam en het Fantastic Film Festival, is de uitbreng in Nederland heel bescheiden uitgevallen, met slechts één bioscoop. Zonde, want [Rec] – naar het opnameknopje op een videocamera – is echt eng én echt grappig, en dat ook nog eens op hetzelfde moment.

De film volgt het prototype van The Blair Witch Project en bestaat uit de zelfgedraaide beelden van de personages. In dit geval gaat het om een een televisieverslaggeefster (Manuela Velasco), die met haar cameraman voor het realityprogramma Terwijl u slaapt een nachtje meeloopt met de brandweer in een naamloze Spaanse stad. Aanvankelijk gebeurt er niets en de twee regisseurs Jaume Balagueró en Paco Plaza nemen alle tijd om de leegte van het realitygenre op de hak te nemen.

Dan komt er een routinemelding binnen over een oudere vrouw die ijselijk aan het gillen is in een flatgebouw. De brandweer en het cameraploegje gaan erop af. De vrouw blijkt te zijn gemuteerd in een vleesetende zombie en neemt een flinke hap uit een van de hulpverleners. Vanaf dat moment kent de film geen seconde rust meer. De autoriteiten sluiten het gebouw hermetisch af omdat er een mysterieus virus heerst – maar de bewoners, de brandweerlieden en de verslaggeefster zitten vast. Haar beroepstrots veroorzaakt dat ze blijft filmen en stand-uppers doet, terwijl de zombies verder oprukken. Ironie en spanning verdringen elkaar, maar satire en spanning gaan goed samen.

Het uitgangspunt dat de hele film door één cameraman van de schouder is gefilmd, geeft de vrijheid om allerlei trucs uit te halen: stukjes film weglaten, de camera de verkeerde kant op richten, of plotseling laten vallen. Dat kan gemakkelijk een gevoel van willekeur oproepen, maar Balagueró en Plaza weten het precies zo te doseren dat de film de kijker 80 minuten in de ban houdt. Ook dankzij het moordende tempo.