Kijken wat de Kamer er nu weer bij haalt

De Tweede Kamer sprak gisteren over het rapport-Dijsselbloem.

Weinig inhoudelijk debat over onderwijsvernieuwingen, wel veel politiek gekibbel.

De commissie-Dijsselbloem zat gisteren in het regeringsvak. Foto WFA WFA44T:VERANTWOORDING COMMISSIE DIJSSELBLOEM:DEN HAAG;15APR2008- De Commissie Dijsselbloem over Onderwijsvernieuwing legt verantwoording af voor haar werkzaamheden in de Tweede Kamer en zit in vak K. Aan het woord is de PvdA-onderwijsspecialist Paul Depla. WFA/dh/str.Dirk Hol WFA
De commissie-Dijsselbloem zat gisteren in het regeringsvak. Foto WFA WFA44T:VERANTWOORDING COMMISSIE DIJSSELBLOEM:DEN HAAG;15APR2008- De Commissie Dijsselbloem over Onderwijsvernieuwing legt verantwoording af voor haar werkzaamheden in de Tweede Kamer en zit in vak K. Aan het woord is de PvdA-onderwijsspecialist Paul Depla. WFA/dh/str.Dirk Hol WFA WFA

Het debat over het rapport van de commissie-Dijsselbloem zou de partijpolitieke spelletjes overstijgen. Dat was vooraf het eensgezinde idee. De onderwijsvernieuwingen, waar Dijsselbloem over heeft gerapporteerd, zijn te belangrijk om af te doen met „wij-zij-denken en jij-bakken”, sprak fractievoorzitter Arie Slob van de ChristenUnie.

De eerste uren van het debat, gisteravond, gaven een ander beeld te zien. Vrijwel elke partij benutte de gelegenheid om de eigen politieke stokpaardjes te berijden.

De VVD bijvoorbeeld. Die begon volkomen uit het niets over verplichte toetsen op scholen. De VVD hamert al enige jaren op verplichte toetsing. Maar daar ging het debat op dat moment helemaal niet over. Ander voorbeeld. De PVV begon volledig out of the blue over radicaliserende jongeren. Overigens de enige bijdrage van deze partij in de eerste uren.

D66 haalde er een oud plan bij dat leerlingen een voldoende moeten halen voor rekenen en taal, en de SGP zei bang te zijn voor te nauw omlijnde leerdoelen voor scholen omdat bijvoorbeeld Darwins wetenschappelijke inzichten niet door iedereen gedeeld worden. Het CDA en vooral de ChristenUnie sprongen op om de schoolbesturen, een zeer belangrijk deel van de achterban, te verdedigen.

De SP leek erop uit te zijn de grootste politieke opponent, de PvdA, te beschadigen en wilde steeds maar van PvdA-Kamerlid Staf Depla weten of hij zich extra verantwoordelijk voelde voor het mislukte beleid omdat de voormalige PvdA-bewindslieden de meeste fouten hadden gemaakt. Depla wilde best verantwoordelijkheid erkennen, maar zei ook liever „naar de toekomst te willen kijken”.

De kritiek van SP’er Jasper van Dijk was wellicht wat makkelijk. Maar hij sprak helder over politici van destijds die regeerakkoorden belangrijker hadden gevonden dan het belang van de leerlingen, over het gevaar van onbevoegde leraren, over de door de partij verafschuwde lesurennorm en de ongewenstheid van de landelijke invoering van het competentiegerichte leren op het mbo.

Totdat, het leek wel een georkestreerde interventie, hij tot de orde werd geroepen door Femke Halsema van GroenLinks en Jan Jacob van Dijk van het CDA. Zij wezen Van Dijk erop dat de SP wel vóór alle onderwijsvernieuwingen gestemd had. Arie Slob van de ChristenUnie zei dat Van Dijk „steeds harder” ging praten als hij zijn punt wilde maken. Halsema noemde het vervolgens zelfs „een gotspe” dat de SP wel kritiek had, maar zelf geen verantwoordelijkheid nam. VVD-politica Dezentjé Hamming noemde het gekibbel „een fijn potje oude linkse koeien uit de sloot halen”.

Het ging ook over substantiëler zaken. Depla ( suggereerde bijvoorbeeld dat de overheid voortaan geen geld meer zou moeten overmaken naar overkoepelende schoolbesturen, maar naar individuele scholen. De SP wilde dat het geld voor leraren voortaan gescheiden wordt van het overige geld dat het Rijk aan scholen geeft. Dat ging de PvdA weer te ver.

De commissie Dijsselbloem zelf kwam nog niet aan het woord – dat gebeurt komende donderdag. De leden waren er wel. Ze zaten op de plek waar normaal het kabinet zit. Rond tien uur gisteravond waren er bijna vijf van de negen partijen die gaan spreken aan het woord geweest.

Lees ook het verhaal van een leraar die afhaakt op Opinie, pagina 15