Il popolo ed il presidente

Il popolo ed il presidente lichaamstaal Joop van der Pligt Silvio Berlusconi wordt weer premier van Italië. Drijfveer is niet een droom zoals Martin Luther King die had en Obama verkondigt te hebben, niet een laatste poging om de tegen hem lopende onderzoeken wegens fraude, belastingontduiking en omkoping voorgoed achter zich te laten. Nee, volgens Piero Ottone (commentator van La Repubblica en geciteerd in deze krant) is het gewoon eerzucht; „Hij wil laten zien dat hij het gewoon nog een keer kan flikken.” Hier zien we Berlusconi. Kompaan Gianfranco Fini (rechts boven) van de Alleanza Nazionale en de beveiligingsman lijken ervan uit te gaan dat eventueel gevaar van links moet komen. Lijkt me correct. Berlusconi onderstreept hier zijn argumenten al gesticulerend, soms hevig. Goede sprekers gebruiken hun handen. Obama doet dat ook. Natuurlijk met mate; met de vuist op de lessenaar slaan valt bijvoorbeeld minder goed. Beschuldigend wijzen met priemende vinger mag ook, maar niet te vaak en het liefst in combinatie met wat zelfspot. Fortuyn hanteerde dezelfde combinatie en onderkende de kracht van het gebaar. Zijn saluut met ‘at your service’ was geleend en al eerder gebruikt. Wilders priemt ook vaak, maar heeft geen humor. Ironisch, lichtvoetig ressentiment bestaat niet. Hoe zouden de verkiezingen van 2002 zijn verlopen als het debat met Fortuyn en Melkert alleen op de radio was uitgezonden, zodat we niet handen en de spottende, sardonische glimlach van Fortuyn hadden kunnen zien en ook de fenomenale nonverbale lekkage van Melkert (vol dedain en minachting) hadden gemist. Op de radio had Melkert wellicht gewonnen. Foto AFP Italy's conservative leader Silvio Berlusconi (L) and National Alliance (Alleanza Nazionale) leader Gianfranco Fini (Top) hold a final campaign rally ahead of April 13-14 election on April 10, 2008 in Rome. Self-made billionaire Berlusconi, winner or runner-up in four past elections, had a comfortable edge in final voter surveys published 10 days ago. AFP PHOTO / Alberto Pizzoli
Il popolo ed il presidente lichaamstaal Joop van der Pligt Silvio Berlusconi wordt weer premier van Italië. Drijfveer is niet een droom zoals Martin Luther King die had en Obama verkondigt te hebben, niet een laatste poging om de tegen hem lopende onderzoeken wegens fraude, belastingontduiking en omkoping voorgoed achter zich te laten. Nee, volgens Piero Ottone (commentator van La Repubblica en geciteerd in deze krant) is het gewoon eerzucht; „Hij wil laten zien dat hij het gewoon nog een keer kan flikken.” Hier zien we Berlusconi. Kompaan Gianfranco Fini (rechts boven) van de Alleanza Nazionale en de beveiligingsman lijken ervan uit te gaan dat eventueel gevaar van links moet komen. Lijkt me correct. Berlusconi onderstreept hier zijn argumenten al gesticulerend, soms hevig. Goede sprekers gebruiken hun handen. Obama doet dat ook. Natuurlijk met mate; met de vuist op de lessenaar slaan valt bijvoorbeeld minder goed. Beschuldigend wijzen met priemende vinger mag ook, maar niet te vaak en het liefst in combinatie met wat zelfspot. Fortuyn hanteerde dezelfde combinatie en onderkende de kracht van het gebaar. Zijn saluut met ‘at your service’ was geleend en al eerder gebruikt. Wilders priemt ook vaak, maar heeft geen humor. Ironisch, lichtvoetig ressentiment bestaat niet. Hoe zouden de verkiezingen van 2002 zijn verlopen als het debat met Fortuyn en Melkert alleen op de radio was uitgezonden, zodat we niet handen en de spottende, sardonische glimlach van Fortuyn hadden kunnen zien en ook de fenomenale nonverbale lekkage van Melkert (vol dedain en minachting) hadden gemist. Op de radio had Melkert wellicht gewonnen. Foto AFP Italy's conservative leader Silvio Berlusconi (L) and National Alliance (Alleanza Nazionale) leader Gianfranco Fini (Top) hold a final campaign rally ahead of April 13-14 election on April 10, 2008 in Rome. Self-made billionaire Berlusconi, winner or runner-up in four past elections, had a comfortable edge in final voter surveys published 10 days ago. AFP PHOTO / Alberto Pizzoli AFP

Silvio Berlusconi wordt weer premier van Italië. Drijfveer is niet een droom zoals Martin Luther King die had en Obama verkondigt te hebben, niet een laatste poging om de tegen hem lopende onderzoeken wegens fraude, belastingontduiking en omkoping voorgoed achter zich te laten. Nee, volgens Piero Ottone (commentator van La Repubblica en geciteerd in deze krant) is het gewoon eerzucht; „Hij wil laten zien dat hij het gewoon nog een keer kan flikken.” Hier zien we Berlusconi. Kompaan Gianfranco Fini (rechts boven) van de Alleanza Nazionale en de beveiligingsman lijken ervan uit te gaan dat eventueel gevaar van links moet komen. Lijkt me correct. Berlusconi onderstreept hier zijn argumenten al gesticulerend, soms hevig. Goede sprekers gebruiken hun handen. Obama doet dat ook. Natuurlijk met mate; met de vuist op de lessenaar slaan valt bijvoorbeeld minder goed. Beschuldigend wijzen met priemende vinger mag ook, maar niet te vaak en het liefst in combinatie met wat zelfspot. Fortuyn hanteerde dezelfde combinatie en onderkende de kracht van het gebaar. Zijn saluut met ‘at your service’ was geleend en al eerder gebruikt. Wilders priemt ook vaak, maar heeft geen humor. Ironisch, lichtvoetig ressentiment bestaat niet. Hoe zouden de verkiezingen van 2002 zijn verlopen als het debat met Fortuyn en Melkert alleen op de radio was uitgezonden, zodat we niet handen en de spottende, sardonische glimlach van Fortuyn hadden kunnen zien en ook de fenomenale nonverbale lekkage van Melkert (vol dedain en minachting) hadden gemist. Op de radio had Melkert wellicht gewonnen.