Vegen voor Obama

We gaan Philadelphia schoonmaken. Kwekkend.

Vuilnis in Philadelphia Foto Margriet Oostveen
Vuilnis in Philadelphia Foto Margriet Oostveen Oostveen, Margriet

5.15 uur. De wekker.5.45 uur. Koffie zetten. We gaan Philadelphia schoonmaken voor Obama. ‘DC for Obama’ ronselde vijftig vrijwilligers in Washington. Onze belangrijkste opdracht deze zaterdag: draag in Philadelphia een Obama T-shirt.

Ik zou mee doen in verschillende campagnes en heb me ook bij McCain en Hillary aangemeld. McCain wil nog steeds alleen fulltime vrijwilligers, Hillary klaagt vooral over overmacht aan Obamacommercials – 4 tegen 1 – en wil dus geld. Alleen de Obama’s vragen me voortdurend om wijn te proeven voor Obama, mijn vrienden te vertellen over Obama, een ‘fellow’ te worden van Obama, een documentaire te bekijken voor Obama, voorafgaand aan de voorverkiezing van eind april naar Pennsylvania te reizen voor Obama.

6.00 uur. Mijn passagiers Marjorie du Puy en Jessica Jones arriveren. Wij zullen vandaag vijf uur samen in de auto zitten. We maken pas kennis als we al rijden. Marjorie werkt als projectmanager voor de gezondheidsindustrie. Ze is geen lobbyist, haast ze zich te zeggen. Jessica is juridisch assistent op een klein advocatenkantoor.

7.00 uur. Verbroedering. We tutten over onze Obamashirts – waar heb je die mooie vandaan, van Obama.com? Daarna kwekken Marjorie en Jessica over de favoriete onderwerpen van goed opgeleide Washingtonse vrouwen: yoga en voedselobsessies. Jessica kent de beste yogastudio’s en Marjorie weet alles van biologische diepvriesmaaltijden.

7.30 uur. Pauze bij een snelweg-Starbucks met wetenswaardigheden van de dames over tall lattes en frappuccino’s.

8.45 uur. We rijden Philadelphia binnen. „Ik dacht dat we leuk de binnenstad zouden zien”, zegt Marjorie zacht. Woodland Avenue is de straat die we moeten schoonmaken. En die is eindeloos, in een buitenwijk vol vervallen rijtjeshuizen. Gribus vol één dollar-winkels, onsmakelijke afhaal-Chineesjes, dichtgetimmerde panden.

9.10 uur. Eet in het campagnekantoortje van Obama een donut en word met volle mond in de hoek gedreven door iemand met een grote camera. Hij is van het Obama-hoofdkwartier in Chicago en gaat alles filmen voor Barack TV, het videokanaal op Obama’s campagnewebsite.

9.30 uur. Buiten krijgen we bezems, handschoenen en zakken. Een te mooie jongen uit Washington roept te hard ‘Fired up, ready to go!’ en ‘Yes, we can!’. Marjorie vindt hem leuk. Toen we op de heenweg een auto passeerden met het nummerbord ‘MRRIGHT’ zuchtte ze: „Die zoek ik.” Heel wat vrijwilligers lijken de Obamacampagne als ontmoetingsplek te zien.

10.00 uur. Koop tuinhandschoenen in een dollarwinkel. Onze plastic handschoentjes zijn niet bestand tegen injectienaalden. Nu begint het echt. Vegen, rotzooi bijeen graaien, vegen, graaien. Marjorie lacht nog zonnig „Hello!” tegen iedereen. Ik had dat in de slechte buurten van Washington al afgeleerd. Mensen zijn op dit soort plaatsen gevoelig voor zelfbewust blank optreden, ze denken al snel dat je de boel komt overnemen of ten minste dankbaarheid eist. Dus ik probeer bescheiden langs ze heen te kijken en houd mijn mond.

11.00 uur. We hebben crackzakjes en vuile onderbroeken uit goten en voortuintjes gevist. En etensresten en ijswikkels en natte truien en schoenen en bedorven fruit en kranten en karton en poep en heel veel stinkend plastic. Dan zie ik in de modder een pistool liggen. Iedereen komt bewonderend kijken. Barack TV maakt een close-up. Later blijkt het toch namaak te zijn.

11.20 uur. Op straathoeken ligt zoveel glas dat het kraakt. Feel good-sensatie. Niet om Obama, maar omdat hier ook veel kinderen rondlopen. Het is fijn om glasscherven op te ruimen voor kinderen.

12.00 uur. Feel good-moment alweer helemaal voorbij. We maakten met een man of vijftien een onbeschrijflijk vervuild en stinkend grasveldje schoon. Ik pakte een oude limonadefles. De dop schoot eraf, de oude limonade bleek oude urine en die stroomde over mijn lucht doorlatende sportschoenen.

13.00 uur. Woodland Avenue is schoon. Terug in het Obamakantoortje. Het napraten van de vrijwilligers is in één zin samen te vatten: kunnen ze hun rotzooi hier niet zelf opruimen? Weet niemand wat een vuilnisbak is? Vuil-nis-bak? Het ‘Yes we can’-gevoel dreigt niet veel verder te reiken dan Obama. Voor hem zou iedereen het nog eens doen. Maar voor de buurt zelf valt dat te betwijfelen.

13.15 uur. We gaan naar de auto, ik doe schoenen en sokken uit en stop alles in een plastic zak.

13.20 uur. De stank blijft ondraaglijk. We zoeken een vuilnisbak. Ontdekken nu pas dat hier nauwelijks vuilnisbakken zíjn. Als we er eindelijk een vinden haast Marjorie zich de auto uit om de schoenen weg te gooien.

13.30 uur. Blootsvoets op het gas naar Washington. We bespreken hoe geschokt Woodland Avenue eigenlijk reageerde op ons, drie witte vrouwen, bukkend in het vuil van de onderklasse. De meesten liepen snel weg of begonnen ons hysterisch uit te lachen. Een enkeling vroeg sarcastisch wanneer we terugkwamen.

13.45 Een stop voor sandwiches bij Subway. Als we etend verder rijden gaat het alweer over datingwebsites en honkbalmannen. En waarom die leuker zijn dan footballmannen.