Monster - Scheveningen

In de bermen bloeien narcissen. Ze zijn ontsnapt aan de kassen die dit land overdekken. ‘Te koop. Nieuw te ontwikkelen glastuingebied’ werft een bord op een paaltje. Dat zal niet hier zijn, want alles is bezet.

Boven de breekbare broed- & bloeihuizen steekt een kerktoren uit. Hij detoneert, hij is van steen. Een torenspits van glas of voor mijn part van perspex met een dito klok en windhaan, dat zou hier passen en ook nog eens aangenaam wonderbaarlijk zijn. Waarom niet? Kanniet is dood. En ze zijn hier wel in voor wat surrealisme. Aan de rand van een sloot verkeert niet voor niets een uit de kluiten gewassen kerstbeer in de bosjes, hij is blijven steken op een lichtblauwe kanonskogel.

Het land is kleddernat, de bouwsels, de paden ook, zelfs het asfalt ziet er doorweekt uit. Maar geregend wordt er niet meer. In de plassen weerkaatst licht. Aan de hemel breekt het blauw de vliezen en belet de zaak ook vandaag weer grijs te worden. „Gisteren rook ik voor het eerst vers gras,’’ zegt out of the blue een meneer met Haagse tongval. Hij groet en verdwijnt.

Vier meisjes lopen voorbij met in een bolderkar drie dikke kippen: „Dat vinden ze leuk.” Onder een brug zit een meerkoet op haar drijvend takkennest. Man vraagt haar wat ze van haar eieren verwacht: „Denk je, ha, meer koetjes?’’

Meestal gebeurt wandelen in een toestand van relatieve eenzaamheid en schaarse ontmoetingen. Vandaag niet. Zodra we het kassengebied achter de rug hebben en, op naar duinen en zee, het parkgebied van Landhuis Ockenburgh binnengaan, worden we door mensen omstuwd. Dat blijft zo tot een eind na de promenade (tafeltjes met stroop en poedersuiker in de aanslag) van Kijkduin. Verzamelde gezinnen, nordic-walkersclubs, uitgelaten scoutinggroepen, losse vriendschapsverbanden, allemaal lopen ze de Duinenmars 2008 die vandaag gehouden blijkt te worden. Kinderen rennen vooruit en rollen van een duin af, honden botsen met benen. Iedereen vermaakt zich. Ik ook.

In de duindoorns wiebelen kraaien in wie-doet-me-wat-zit en kijken ons na met een leep oog. De zee, die nu en dan achter de duinen in het oog springt, heeft een blauwspoeling en draagt witte krulspelden.

De Duinenmars volgt de kustlijn. Onze route voert weg daarvan, via de duinen en de Bosjes van Poot, naar de stad met de boulevard. Maar eerst lopen we langs de binnenhaven waar de stoere schepen liggen. Ze worden gekoesterd door poetsende mannen en maken drama met vegen roestcosmetica, op hun rompen en rond hun patrijspoorten.

17 km. Kaarten 4 t/m 9 uit: Hollands Kustpad. Uitg. Wandelplatform-LAW en Nivon, Amersfoort/amsterdam, 2005.

Openb. verv.: Scheveningen bus 14 (halte Kurhaus); Monster bus 31 (halte Schelppad). Overstappen in Den Haag, halte Houtwijklaan.