Harde schijf

Dinsdag stonden de tranen bijna in mijn ogen. Een sprookje leek uit te komen. Arsenal, kampioen van het vooruitvoetballen, voetbalde zo snel vooruit dat ik even niet wist waar te kijken. Een opeenstapeling van combineren en het doel willen vinden leidde tot de wonderlijkste aanvallen en tot een voorsprong. Ging het gebeuren? Ging de drang tot scheppen, tot mooie dingen maken winnen van het afwachten en reageren? Niets ten nadele van de tegenstander: Liverpool FC is een voorbeeld van eendracht en geestelijke weerbaarheid. Maar een beloning voor het kunstzinnige van Arsenal had mogelijk vele teams in Europa kunnen aanzetten tot soortgelijk spel. Zeker als Arsenal na de halve finale ook de finale had bereikt en gewonnen. De Champions-Leaguebeker voor de kunstenaars uit Londen had een golf van artisticiteit in gang kunnen zetten.

Die beloning bleef uit. Oorzaak, als je het mij vraagt: te veel gedacht. Na dertig minuten van supersnel denkwerk ging het tempo eruit en kon Liverpool de zaak overnemen. Je moet zelf hebben gevoetbald om te weten wat het is: moe worden van het denken. Vermoeide voetballers gaan niet zitten, wat je zou verwachten, ze gaan hollen. Ze krijgen de bal en zonder oog voor de rest van de wereld gaan ze ermee aan de haal. De bal het werk laten doen, wat je vanaf de pupillen leert, is niet lui. Integendeel, het vereist een actief brein. Op die enorme grasvlakte waar zo weinig is verboden, moet je steeds weer besluiten nemen. Uit een haast oneindige hoeveelheid mogelijkheden moet je de juiste kiezen. Je wordt al moe bij de gedachte. Laat staan wat de nerds van Arsenal overkwam. Zoveel razendsnel denkwerk als dinsdag had de mensheid nog maar zelden aanschouwd. Vaak werd de bal maar één keer aangeraakt – lichamelijke insnoering die vanzelf gecompenseerd moet worden met een schijnbaar computergestuurde, mentale inspanning. De bal ging zo snel rond dat ook zij die geen bal hadden continu moesten meedenken: de bal kon elk moment hun kant opkomen en dan moest hun besluit al vast staan.

Dachten de ferme knapen uit Liverpool eerst nog van het veld te worden geveegd door buitenaardse wezens van een hogere dimensie, na een tijdje zat de harde schijf van Arsenal vol. Het kwam steeds meer aan op draven, en daarin is Liverpool een meester. Het mag allemaal, weinig creëren en veel knokken, je wordt er als neutrale toeschouwer alleen niet warm van. De programmeur van Arsenal, coach Arsène Wenger, moet zijn jongens voortaan maar iets minder laten denken en meer laten hollen. Er zit niets anders op. Of hij moet op zoek naar een externe harde schijf, dat kan ook nog.