Allesprinters

De printtechniek maakt spectaculaire sprongen. In drie dimensies printen is geen probleem meer. Nu nog printers printen.

De commerciële 3D-printer van Desktop Factory boetseert een kleurloos mengsel van nylon, aluminium en glas. Bijna elke driedimensionale vorm die digitaal wordt aangeleverd, kan ook worden geprint, met details tot een kwart millimeter en een maximale afmeting van 12,5 centimeter.

Een speelse variant is de suikerprinter van de website Evilmadscientist.com. Dit apparaat is zo ontworpen dat het met voldoende handigheid is na te maken. Alle technische specificaties – en prachtige voorbeelden van gemaakte vormen – staan online. Deze Candyfab ziet eruit als een kopieermachine uit de oertijd, gebruikt kristalsuiker als grondstof, een verbouwde soldeerbout als warmte-element om de suiker te smelten, en kan details van anderhalve millimeter ‘printen’.

De Candyfab is een jongensboekenversie van de RepRap, een project van prof. Adrian Bowyer aan de universiteit van Bath in Engeland. RepRap staat voor Replicating Rapid-prototyper, waarbij met ‘rapid-prototyper’ zo’n 3D-printer wordt bedoeld. De ambitie is dat de RepRap alle benodigdheden kan printen voor een complete kopie van zichzelf. Het in elkaar zetten moet een mens doen; de RepRap is géén robot.

Het project begon in 2005 met een publicatie van Bowyer. Daarin schreef hij: ‘Ik hoef geen reserveonderdelen te kopen voor mijn stofzuiger als ik die onderdelen kan downloaden van het web.’ Met een 3D-printer hoeft het zelfvoorzienende huishouden alleen grondstoffen aan te schaffen.

Er is intussen een eerste model, de RepRap 1.0 ‘Darwin’. Dit apparaat kan volgens Bowyer 65 procent van zijn eigen onderdelen maken, waarbij hij gemakshalve de meest talrijke onderdelen, bouten en moeren, niet meerekent. De overige niet te reproduceren onderdelen zijn voornamelijk motoren en elektronica. Bowyer en zijn groep hebben hiervoor voorlopig producten geselecteerd die overal ter wereld goedkoop te krijgen zijn. Een van de doelen voor de nabije toekomst is het uitbreiden van het palet materialen waarmee kan worden geprint. Op dit moment is polymelkzuur de voornaamste grondstof (makkelijk te maken uit zetmeel en zelfs biologisch afbreekbaar). Bowyer wil ook kunnen printen met elektrisch geleidende materialen, bijvoorbeeld Field’s metaal, dat al bij 60 graden smelt. Dat zal het percentage eigen onderdelen dat de machine kan maken flink opvoeren. Zo moet RepRap versie 2.0 ‘Mendel’ ook zijn eigen elektronica kunnen smeden.

De spin-off van dit opmerkelijke project is in ieder geval een 3D-printer die voor een paar tientjes materiaalkosten kan worden gebouwd op basis van de informatie op www.reprap.org.

Herbert Blankesteijn